Cytaty polskich pisarzy

... Nasz naród jak lawa,
Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa,
Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi;
Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi.

Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga;
Łam, czego rozum nie złamie

Bo kto nie był ni razu człowiekiem,
temu człowiek nic nie pomoże.

Kto miłości nie zna, ten żyje szczęśliwy, i noc ma spokojną, i dzień nietęskliwy.

Czas zmarnowany nie istnieje we wspomnieniach.

Dzban wodę nosi nawet po urwaniu ucha, tylko człowiek nie może wtedy nosić dzbana.

Gdyby dureń zrozumiał, że jest durniem, automatycznie przestałby być durniem. Z tego wniosek, że durnie rekrutują się jedynie spośród ludzi pewnych, że nie są durniami.

Ziarnko do ziarnka zbierając do niczego nie dojdziesz, chyba żebyś żył kilkaset lat.

Polska przedwojenna była niejednolita, pełna dysproporcji, konfliktów, nieraz ubóstwa, rządzona niezbyt dobrze, z elitą władzy dość przypadkową. Niemniej jednak był to kraj normalny, w żaden sposób nie można by go określić jako dom wariatów. Natomiast Polska dzisiejsza to niewątpliwy i klasyczny dom wariatów.

Nie bardzo wierzę w obiektywizm: każdy, poza może autorami prac z dziedziny nauk ścisłych, pisze subiektywnie, ale lepszy jest subiektywizm świadomy od nieświadomego.

W Hiroszimie okazało się, że cień człowieka przetrwać może człowieka.

Walka bez wiary w zwycięstwo jest jedyną walką czystą: bez premii i łapówki.

Walenie głową w mur to czynność o dużym znaczeniu poznawczym: uzmysławia ona walącemu siłę muru w sposób niezwykle dobitny i plastyczny – inaczej znałby ją tylko ze słyszenia.

Trudno pojąć, czemu żołnierz idzie do ataku – ale idzie.

Śmierć nie istnieje, dopóki nie nadejdzie.

Wykładnie rewizjonizmu dali Kuroń i Modzelewski w Liście otwartym do partii, stawiając tezę o konflikcie pomiędzy nomenklaturą a klasą robotniczą i domagając się demokratyzacji komunizmu w duchu marksistowskim.

Śmierć nadaje sens życiu, dlatego trzeba mieć ją zawsze przy sobie – w myśli.

Nieszczęściem dzisiejszej Polski robi się jej jednolitość narodowa: robi się zaduch, beznadziejnie stojące powietrze.

Stosowanie przymusu wynika z niewiary w argumentację.

Starości nie czujesz – czują ją inni.