Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Pani Jeziora

Pani Jeziora jest piątą i ostatnią częścią sagi fantasy o wiedźminie.

Boży bojownicy • Chrzest ognia • Coś się kończy, coś się zaczyna • Czas pogardy • Historia i fantastyka • Krew elfów • Lux perpetua • Maladie i inne opowiadania • Miecz przeznaczenia • Mniejsze zło • Narrenturm • Opowieści o Wiedźminie • Ostatnie życzenie • Ostatnie Życzenie. Miecz Przeznaczenia • Rękopis znaleziony w smoczej jaskini. Kompendium wiedzy o literaturze fantasy. Wydanie II rozszerzone • Sezon burz • Świat króla Artura. Maladie • Trzynaście kotów • Wiedźmin

⇓ ⇓ pokaż więcej książek ⇓ ⇓

- Sądzę - odparł spokojnie wampir - że jest pani w błędzie, pani Vigo. Sen, który wiedźmin śni, jest, przyznaję to z ukłonem, snem czarownym i pięknym. Ale każdy sen, zbyt długo śniony, zamienia się w koszmar. A z takowego budzimy się z krzykiem.

Poza tym dziewczyny ze świątyń rzadką zawodzą, w momentach rozpaczy nie pękają, lecz szukają oparcia w ich religii, w tej ich mistycznej wierze. Interesujące: to pomaga.

Nawet tu, w bajkowym świecie, musi być ktoś, kto haruje na próżniaków.

Bardzo, bardzo rozczarowali go ludzie.

Przeznaczenie to nie zwoje, zapisane ręką Wielkiego Demiurga, ani wola nieba, ani nieodwołalne wyroki jakiejś tam opatrzności, lecz wynik wielu pozornie niezwiązanych ze sobą faktów, wydarzeń i działań".

Bo lud jest ciemny, głupi, łatwo nim manipulować -[...]- wystarczy krzyknąć "Hurra", wygłosić mowę ze stopni senatu, otworzyć więzienia i obniżyć podatki

Jestem przy tobie. To nieważne, co się wydarzyło, nieważne, gdzie byliśmy. Teraz jestem przy tobie. I nigdy już cię nie opuszczę. Nigdy.

Rzucanie pracy i dalekie chodzenie za potrzebą groziło utratą cennych przemyśleń, a na to żaden uczony pozwolić sobie nie mógł

Przymioty ducha powinny iść w parze z walorami ciała. To daje doskonałość.

Miłość nie jedno ma imię i nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.

- Mam nadzieję - rzekł - że wiesz, że to tylko symbol?
- Wszystko to tylko symbol.

Kochaliśmy się. I mówiliśmy. A nasze kłamstwa były coraz piękniejsze. I co raz bardziej kłamliwe.

- Nawet człowiek prosty - powiedział, nie kryjąc sarkazmu - nawet uradowany, ba, nawet w euforii, powinien rozumieć, że polityka to też wojna, tylko trochę inaczej prowadzona. Powinien pojmować i to, że rokowania są jak handel. Mają podobny samonapędzający się mechanizm. Wynegocjowane sukcesy okupuje się ustępstwami. Tu się zyska, tam się traci. Innymi słowy, żeby jedni mogli zostać kupieni, inni muszą być sprzedani.

- Zaraz - Jarre rozejrzał się niepewnie. - Bo ja chyba mam jednak inny przydział...
- Jaaaaaaaaak?!?
- Przepraszam, panie oficerze - Jarre poczerwieniał. Idzie mi tylko o to, by zapobiec ewentualnej pomyłce...Albowiem pan komisarz wyraźnie...Wyraźnie mówił o przydziale be-pe-pe, więc ja...
- Jesteś w domu, chłopie - parsknął sierżant, rozbrojony nieco "oficerem". - To jest właśnie twój przydział. Witaj w Biednej Pierdolonej Piechocie.

(...) Miarkę w swawoli przebrał i którejś nocy raziła go wtóra apopleksja. Wyzionął ducha. W łożnicy.
- Na babie? - zarechotała Angoulême.
- Po prawdzie... - Rycerz, do tej pory śmiertelnie poważny, uśmiechnął się pod wąsem - Po prawdzie to pod nią. Rzecz jednak nie w detalu.

- Dziś napijemy się jakiejś przedniej marki i jakiegoś przedniego rocznika, wiedźminie. Stać nas, zarobiliśmy. Możemy zahulać.
- Jasne (...) być może i są inne motywacje do zarabiania, ale ja ich nie znam

- Uważaj - powiedział głucho. - Bądź blisko mnie.
- Zawsze będę blisko ciebie.
- Na dole będzie gorąco.
- Wiem. Ale jesteśmy razem.
- Jesteśmy razem.

- Nie wierzysz - powiedziała zmienionym głosem - w nagły impuls? W gwałtowne przyciaganie? W zderzenie lecących po kolizujących trajektoriach bolidów? W kataklizm? Wyciagneła ręce, dotkneła jego ramion. On dotknął jej ramion. Twarze zbliżali jeszcze z ociąganiem, czujnie i w napięciu, usta złączyli też ostrożnie i delikatnie, jak gdyby bojac się spłoszyć jakąś bardzo, ale to bardzo płochliwa istotę. A potem bolidy zderzyły się i doszło do kataklizmu.

Jestem trochę staromodna. Ale z pewnych rzeczy przywykłam korzystać na prawach wyłączności. Szczoteczka do zębów, dajmy na to. Prywatne komnaty, biblioteka, toaleta. I Król rybak. Nie próbuj, proszę, korzystać z króla Rybaka.

Jak każde katharsis, na dłuższą metę i to stało się monotonne, przesadne i nie do zniesienia. Woda, która obmywała, po jakimś czasie zaczęła dokuczliwie moczyć, lać się za kołnierz i wrednie ziębić. Wynieśli się więc z tego deszczowego miejsca.