W człowieku wszystko powinno być piękne; i twarz, i ubranie, i dusza, i myśli.
W człowieku wszystko powinno być piękne; i twarz, i ubranie, i dusza, i myśli.
Piękno jest pozbawione sensu, dopóki człowiek się nim nie dzieli.
Jak jednak radość i szczęście czynią człowieka pięknym! Jak serce płonie miłością!
Człowiek nie jest nigdy tak piękny jak wtedy, gdy prosi o przebaczenie lub gdy sam przebacza.
Przyszliśmy na świat, aby współżyć, a więc przyszliśmy na świat, aby się sobie wzajemnie podobać.
Póty się człowiek w pięknej rzeczy kocha, póki piękniejszej nie ujrzy.