Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Juliusz Słowacki cytaty

Juliusz Słowacki (ur. poniedziałek, 4 września 1809; zm. wtorek, 3 kwietnia 1849) przeżył 39 lat, 6 miesięcy i 30 dni

Juliusz Słowacki herbu Leliwa to wybitny polski poeta - przedstawiciel romantyzmu, dramaturg i mistyk. Twórczość Słowackiego, zgodnie z duchem epoki i ówczesną sytuacją narodu polskiego, podejmowała problemy związane z walką narodowowyzwoleńczą, z przeszłością narodu i przyczynami jego zniewolenia, ale także poruszała uniwersalne tematy egzystencjalne.

Zobacz wypowiedzi innych osób o Juliuszu Słowackim

Powiązane: romantyzm

Książki Juliusza Słowackiego:

Anhelli • Antologia • Balladyna • Beniowski • Dzieła Juljusza Słowackiego. Tom III. • Fantazy, czyli nowa Dejanira • Genezis z Ducha • Grób Agamemnona • Horsztyński • Kordian • Ksiądz Marek • Lambro. Powstańca grecki. Powieść poetyczna w dwóch pieśniach • Lilla Weneda • Mazepa. Tragedia w pięciu aktach • Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu • Poezje • Sen srebrny Salomei • Testament mój

Strona numer 6

Już przeszłość zamknięta
W grobach...Ja sama panią tajemnicy.

Sposób niemyślenia przemyśl, oszalej.

Boże! Zdejm z mego serca jaskółczy niepokój,
Daj życiu duszę i cel duszy wyprorokuj...

Gdzież anioł przeczucia? Czy przyjdzie? poprowadzi? Więc myśli i uczucia Trzeba skąpca przykładem, na lata rozłożyć, I nigdy zmysłów w jednej nie utracić burzy. Trzeba się dziś zwyciężyć, aby jutra dożyć. Dziwna ciekawość życia prowadzi w podróży. A za ciekawość trzeba nieszczęściami płacić, I nigdy zmysłów w jednej burzy nie utracić...

Chodzi mi o to, aby język giętki

Powiedział wszystko, co pomyśli głowa:

A czasem był jak piorun jasny, prędki,

A czasem smutny jako pieśń stepowa,

A czasem jako skarga nimfy miętki,

A czasem piękny jak aniołów mowa...Aby przeleciał wszystka ducha skrzydłem.

Strofa być winna taktem, nie wędzidłem.

Otom ja sam jak drzewo zwarzone od kiści,
Sto we mnie żądz, sto uczuć, sto uwiędłych liści.

Biada, kto daje ojczyźnie pół duszy,
A drugie tu pół dla szczęścia zachowa.

A potem, jako czynią modne bohatery, w łeb sobie strzelę

Lecz zaklinam - niech żywi nie tracą nadziei
I przed narodem niosą oświaty kaganiec;
A kiedy trzeba, na śmierć idą po kolei,
Jak kamienie przez Boga rzucone na szaniec!