Cytaty poetów

Książka – nierozdzielny towarzysz, przyjaciel bez interesu, domownik bez naprzykrzania.

I śmiech niekiedy może być nauką,
Kiedy się z przywar, nie z osób natrząsa;
I żart dowcipną przyprawiony sztuką
Zbawienny, kiedy szczypie, a nie kąsa.

Prawdziwa cnota krytyk się nie boi.

Zawżdy znajdzie przyczynę, kto zdobyczy pragnie:
Dwa wilki jedno w lesie nadybały jagnię.
Już go miały rozerwać; rzekło: jakiem prawem?
Smaczneś, słabeś, i w lesie… zjadły niezabawem.

Trzeba, iżbyśmy mieli bogactwa, nie one nas.

Wśród serdecznych przyjaciół psy zająca zjadły.

Wszystko to odmienne,
Łaska pańska, gust kobiet, pogody jesienne.

Wiesz, dla czego dzwon głośny? Bo wewnątrz jest próżny.

Według mnie, ten najlepszy, co się najmniej chwali.

Umiej być przyjacielem, znajdziesz przyjaciela.

Miłe złego początki, lecz koniec żałosny.

Miej ty sobie pałace, ja mój domek ciasny.
Prawda, nie jest wspaniały: szczupły, ale własny.

Małe złego początki wzrastają z uporu.

Czy nos dla tabakiery, czy ona dla nosa?

A cóż to jest za bajka? wszystko to być może;
Prawda; jednakże ja to między bajki włożę.

Gdy ulice, stopami ludzkiemi nietknięte,
W słońcu porannem stoją dla nieba otworem,
Nie poznaję drzew dawnych — takie są zaklęte,
Tak trafnie olbrzymieją i tak pachną — borem.

A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie,
Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie!

Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.

Zaś oczy, gdy się usta do kwiatów zbliżały,
Odbiły nagle — świat cały.
I radują się oczy, że nad ust szkarłatem
Z całym spotkały się światem!

Rosą zwilżyj mi rzęsy, skostniałe od skwaru,
Zgłuchłe uszy orzeźwij falą twego gwaru,
 A ja w kwiatach spodem dłoni
 Nauzbieram różnej woni
I omyję twarz spiekłą w źródłach twego czaru.