Cytaty francuskich poetów

Miłość jest przede wszystkim zasłuchaniem w ciszy. Kochać to rozpamiętywać.

Mierząc się z przeszkodą, człowiek poznaje siebie.

Ludzie nie mają przyjaciół, ponieważ nie ma sklepów z przyjaciółmi.

Doskonałość absolutna, w czymkolwiek by się pojawiła, jest symptomem śmierci. Doskonałość jest cnotą umarłych.

Czysta logika jest ruiną ducha.

Czy gwiazdy świecą tylko po to, aby każdy mógł znaleźć swoją?

Człowiek ma dar kochania, lecz także dar cierpienia.

Ci, którzy po zwycięstwie spoczęli na laurach, są już martwi.

Być człowiekiem to czuć, kładąc swą cegłę, że bierze się udział w budowaniu świata.

A żyć możesz tylko dzięki temu, za co mógłbyś umrzeć.

Mowa jest źródłem nieporozumień.

Pozostajesz na zawsze odpowiedzialny za to, co oswoiłeś.

Zamiast tępić zło, lepiej szerzyć dobro.

Należy wymagać tego, co można otrzymać.

Nawet w obliczu śmierci przyjemna jest świadomość posiadania przyjaciela.

Miłość nie polega na tym, aby wzajemnie sobie się przyglądać, lecz aby patrzeć razem w tym samym kierunku.

Kraina łez jest taka tajemnicza.

Jedynie dzieci wiedzą, czego szukają. Poświęcają czas lalce z szyfonu, która nabiera dla nich wielkiego znaczenia, i płaczą, gdy się im ją odbierze.

Gwiazdy są piękne, ponieważ na jednej z nich istnieje kwiat, którego nie widać.

Gdy się chce być dowcipnym, trzeba czasem skłamać.