Cytaty pisarzy

Nie umiem wyjaśnić miłości (...) Nie wiem, czy pokochałem cię od pierwszego wejrzenia, czy może drugiego albo piątego. Pamiętam jednak, że gdy pierwszy raz zobaczyłem, jak idziesz w moją stronę, uświadomiłem sobie, że wszystko inne znika, kiedy jestem z tobą. Że ty jesteś centrum mojego wszechświata.

Może to było trochę homoerotyczne, ale ja jestem pewien swojej seksualności.

Magnus nie był zaskoczony. Widywał wiele potworów, które potrafiły kochać, ale tylko nieliczne pozwalały, żeby miłość je zmieniła. Tylko nieliczne potrafiły przekształcić uczucie do jednej osoby w dobroć dla innych.
(...)
Można dzielić łoże z potworem, kłaść głowę na tej samej poduszce, obok głowy wypełnionej szaleństwem i żądzą mordu. Bane'owi też się to zdarzało.
Ale tak ślepa miłość nie może przetrwać. pewnego dnia unosi się głowę z poduszki i widzi się ,że żyje się w koszmarze.

Jaka żywa istota nie ma pulsu ? Co z ciebie za potwór ?

Nauczyłem się grać na instrumentach wojny i malować krwią.

- Dobrze mieć ludzi, którzy się o ciebie martwią- powiedział Alec. - To znaczy, że cię kochają. Stąd wiemy, że są dobrymi przyjaciółmi.

- Miłość nie jest moralna czy nie moralna - oświadczyła Clary. - Po prostu jest.

"Khalepa ta kala" Greka. Oznacza, że to, co warto mieć: dobre, piękne, szlachetne i zaszczytne rzeczy, trudno jest zdobyć. (...) Piękno jest trudne.

Co za znakomity pomysł. Słyszałem, że alkohol tylko polepsza celność. Noc jest jeszcze młoda. Wyobraź sobie ile barmanek możesz postrzelić przed nadejściem świtu.

Tatiana Blachthorn położyła dłonie na kolanach.
- Nie jestem Nocnym Łowcą.
Magnus wpatrywał się w nią przez chwilę.
- Ach tak... – powiedział. – Proszę o wybaczenie. Czy byłoby to bardzo
nieuprzejme gdybym zapytał, za kogo się Pani uważa? Myśli Pani, że jest abażurem?
- Nie uważam Twojej zuchwałości za zabawną.
- Raz jeszcze proszę o wybaczenie - powiedział Magnus zniżając głos - Uważa się Pani za fortepian?

Świat Nocnych Łowców składa się z rodów, których nazwiska otaczane są czcią. W każdym rodzie wiedza o jego historii jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Przez całe życie wraz z nazwiskiem nosimy związaną z nim chwałę lub niesławę, dźwigamy brzemię dobrych i złych czynów naszych przodków. Staramy się być go godni, żeby nie dokładać ciężaru tym, którzy przyjdą po nas.

Żałował, że jej tu nie ma. […] Bez niej zawsze czegoś mu brakowało, jakby wraz z jej zniknięciem tracił kawałek duszy.

Trzeba samemu dźwigać własny ciężar.

- Do twarzy ci z latem.
- Tobie też.

[...] kiedy wreszcie zamknęła powieki, odniosła wrażenie, że jaskinia rozjarzyła się złotem i bielą, otoczyła ich niebiańskim ogniem, najpiękniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek widziała.

Rozmawiali z Maxem o tym, by zamieszkało z nimi drugie dziecko. [...] Żaden z nich nie spodziewał się, że Maxowi tak bardzo spodoba się ten pomysł. Pytał ich o brata lub siostrę za każdym razem, gdy jedno z nich wychodziło z domu. W zeszły wtorek Magnus uprzedził pytanie, wrzeszcząc: "Nie idę po dziecko, tylko do Sephory! Nie dają dzieci w Sephorze!".

Jeśli życie jest kołem, to przyniesie mi ciebie z powrotem. Muszę tylko zachować wiarę.

Zawsze lepiej żyć w prawdzie niż w kłamstwie.

Dusza Jonathana przylgnęła do duszy Dawida, i umiłował go Jonathan jak siebie samego...Zawarli tedy Jonathan z Dawidem związek przyjaźni, ponieważ umiłował go jak samego siebie.

Zawsze lubiła sposób, w jaki ją obejmował. Ostrożnie, ale nie aż tak delikatnie, by czuła, że on ma większą kontrolę nad sytuacją niż ona. Żadne z nich nie panowało nad tym, co do siebie nawzajem czują, i Clary się to podobało. Lubiła, kiedy jego serce tak dudniło, że czuła je na skórze, lubiła, kiedy szeptał z ustami na jej ustach.