Cytaty polskich pisarzy

(...) człowiek smutny jest aniołem.

Jedną myśl wielką roznieć,
niech się pali żarem, A stanę
się tej myśli narzędziem,
zegarem. Na twarzy ją
pokażę, popchnę serca
biciem, Rozdzwonię
wyrazami, i dokończę
życiem.

Jam jest posąg człowieka na posągu świata.

Trzeba mi nowych skrzydeł, nowych dróg potrzeba.

Nie mów, że człowiek szczęśliwy — aż skona.

Zazdroszczę tej, co dzisiaj rano
Mną była.

Jam się w miłość nieszczęsną całym sercem wsączył...

Ziemia - to plama
Na nieskończoności błękicie,
A Bóg ją zetrze palcem, lub wleje w nią życie
Jak w posąg gliniany Adama.

Pomyśleć tak - i nie chcieć? o hańbo! o wstydzie!
Pomyśleć tak - i nie móc? w szmaty podrę łono!
Nie móc? to piekło!

Mam sto rąk, sto sztyletów...gdy chcę, sto ran zadam

KORDIAN
Myślę.

DOKTOR
Więc świat jest myślą twoją.

KORDIAN
Cierpię.

DOKTOR
Nie myśl.

KORDIAN
Nie mogę...

Chorobą zgubną mówię: jest melancholija i zamyślenie się zbytnie o rzeczach duszy. Dwie są bowiem melancholije: jedna jest z mocy, druga ze słabości; pierwsza jest skrzydłami ludzi wysokich, druga kamieniem ludzi topiących się.

O! ci młodzi ludzie,
Odchodzą od nas i wołają głośno:
Idziemy szukać szczęścia.
Więc my, starce,
Cośmy przebiegli po tej biednej ziemi,
A nigdy szczęścia w życiu nie spotkali;
Możeśmy tylko szukać nie umieli...

Próżno myśl genijuszu świat cały pozłaca, na każdym szczeblu życia rzeczywistość czeka.

Na niebie
Jest Bóg...zapomnę, że jest, będę żyła,
Jakby nie było Boga.

Zamknięty jestem w kole czarów tajemniczem, Nie wyjdę z niego...Mogłem być czymś...będę niczem

Idę wśród ludzi jak przez las jesienny...

Już przeszłość zamknięta
W grobach...Ja sama panią tajemnicy.

Sposób niemyślenia przemyśl, oszalej.

Boże! Zdejm z mego serca jaskółczy niepokój,
Daj życiu duszę i cel duszy wyprorokuj...