Cytaty amerykańskich pisarzy

- Nie jestem niczyim rozgrzeszeniem ani pokutą.

- Na czym polega problem z zapasami?
- Nie mamy żadnych.
- To rzeczywiście stanowi problem.

Będzie cię kusiło, żeby odbierać tę ciężką próbę jako oznakę swojej słabości. Zamiast tego pamiętaj, że to dowód twojej siły.

A kto mówi, że należy się nam szczęście?

- Uważasz się za przezabawnego, co?
- Chociaż rozumiem, że obaj jesteście nieco przeze mnie poirytowani i być może nie jest to najlepsza chwila, by się przechwalać - odpowiedział powoli Jace - to szczerze mówiąc, zmuszacie mnie do powiedzenia, że owszem, uważam się za przezabawnego.

Komuś, kogo nigdy więcej się nie zobaczy, można powiedzieć wszystko.

- To jest tylko tak trudne, jak sam to uczynisz. - odpowiedział łagodnie. - I tak łatwe, jak sobie na to pozwolisz.

Wszyscy składamy się z tego, co pamiętamy. Przechowujemy w sobie nadzieje i lęki tych, którzy nas kochają. Póki jest miłość i pamięć, nie ma prawdziwej straty.

[...] skoro dotknęłaś duszy anioła, może teraz śnisz o niebie, o polach pełnych aniołów i ognistych kwiatów. Może jesteś szczęśliwa w tych snach. Ale proszę cię z czystego egoizmu, wróć do mnie. Bo nie zniosę utraty całego swojego serca.

- A ty? Co chciałeś mi powiedzieć?
Och, nic wielkiego. Dołączam do nadnaturalnego kultu walczących z demonami wojowników, którzy zabraniają mi kontaktów z tobą. Całuski, pa.

W ludzkim ciele jest sto bilionów komórek. I każda z komórek mojego ciała cię kocha. Tracimy komórki, powstają w nas nowe i te moje nowe komórki kochają cię jeszcze bardziej niż stare, więc każdego dnia kocham cię mocniej niż poprzedniego. To nauka. A kiedy umrę i spalą moje ciało, zamienię się w popiół, który wymiesza się z powietrzem, ziemią, drzewami i gwiazdami, i wszyscy, którzy oddychają tym powietrzem, widzą kwiaty wyrastające z ziemi albo patrzą na gwiazdy, będą ciebie pamiętać i kochać, bo ja tak bardzo cię kocham.

- Isabelle! – zawołał ponownie. – Spuść tu swe kruczoczarne włosy!
- O mój Boże – mruknęła Clary. – Coś było we krwi, którą dał ci Raphael, prawda?
Zabiję go.
- On już nie żyje - zauważył Simon.

Zawsze uważał siebie za odważną osobę. Odwagi wymagało (...) niezamykanie serca i umysłu przed nowymi doświadczeniami czy nowymi osobami. Bo to, co nowe, prawie zawsze było tymczasowe. A tymczasowe łamało serce.

Rodzicielstwo to nie tylko więzy krwi.

Było tak, jakby chcieli rozerwać się nawzajem, wedrzeć w swoje ciała, dzielić bicie serc, nawet gdyby to miało zabić ich oboje.

Nie ma chyba większej zalety bycia w związku niż możliwość podzielenia się z kimś ogromnym ciężarem bycia żywym.

Zawsze myślałem, że jestem szczęśliwy jako ciemna gwiazda przy twojej supernowej.

Możemy naginać świat do swoich żądań, jednak nasz umysł często płaci za to wysoką cenę.

Ale póki żyje i jest szczęśliwa na tym świecie, znajdę sposób, żeby też być szczęśliwym, nawet bez niej.

Koń Simona był ułomny. Albo był geniuszem, który rozgryzł fakt, że Simon nie jest w stanie nad nim zapanować. Ruszył na wędrówkę po lasach z Simonem na grzbiecie, który na przemian błagał, groził i proponował łapówki. Jeżeli koń Simona potrafił czytać w myślach, to okazał się sadystą.