Cytaty Brytyjczyków

Humor zawsze ulży w życiu, a człowiek, który o tym pamięta, potrafi dać nadzieję i pewność innym w swym otoczeniu.

Sam wiosłuj w swojej łodzi.

Zawsze stój na własnych nogach.

Starajcie się zostawić ten świat choć trochę lepszym, niż go zastaliście.

Nie polegaj tylko na tym, czego Cię uczą w szkole. Nauczyciele nie są wszechwiedzący. Gdy pokażą Ci, gdzie szukać użytecznych wiadomości, tylko od ciebie zależy, czy po nie sięgniesz!

Tylko Ci, którzy potrafią samodzielnie rozwijać swą wiedzę, mają łatwiejszą drogę w swej wędrówce przez życie.

Każdy, Ty też, ma zapisane od czasu do na swej drodze jakieś niepowodzenie i kłopoty, ale bez trudu można sobie z nimi poradzić, jeśli powiesz sobie głośno: "Cierpliwości".

Zawsze trzeba polegać na sobie, a nie na tym, co inni mogą dla ciebie zrobić.

Nie bierz życia zbyt serio, ale czyń zawsze najlepszy użytek z tego co posiadasz.

Przyjaciele nie należą do was, to wy należycie do przyjaciół.

Fakt, że budzik nie zadzwonił, zmienił już wiele ludzkich przeznaczeń.

Przypadek jest najlepszym detektywem.

- Lubię dobre kryminały - wtrąciła nagle panna Howard. - Ale przeważnie to brednie. Sprawca ujawnia się w ostatnim rozdziale. Wszyscy są ślepi. Co innego prawdziwa zbrodnia. Wtedy od razu wiadomo.
- Bardzo wielu zbrodni nie wykryto - zaoponowałem.
- Nie mówię o policji. Chodzi mi o osoby zainteresowane, krewnych. Tych niepodobna oszukać. I tak będą wiedzieli.

Poirot westchnął i wstał.
- Widzę, panie Raikes, że jest pan idealistą.
- I cóż z tego?
- Zbyt wielkim idealistą, aby martwić się z powodu śmierci dentysty.
Pan Raikes odparł pogardliwie:
- Jakie ma znaczenie śmierć marnego dentysty?
- Może to dla pana nic nie znaczy - odparł Poirot. - Ale znaczy dla mnie. Tym się właśnie różnimy.

Zasłoniła się płachtą francuskiego czasopisma satyrycznego. Za chwilę zauważyłem, że zerka na mnie ukradkowo ponad pismem. Na przekór sobie nie mogłem się powstrzymać od uśmiechu i w tym momencie odrzuciła czasopismo i roześmiała się perliście.
— Wiem, że nie jest pan takim strasznym ponurakiem, na jakiego pan wygląda — rzekła.

Nie ma nic gorszego, niż być wyobcowanym.

Zmarli nie składają zeznań.

- Niektórzy ludzie odczuwają wielką ulgę, gdy mogą się z kimś podzielić swoimi kłopotami.
- Być może. Jeśli czynią to z własnej woli — odparłem. — Jednakże wątpię, czy również lubią, gdy wydziera się z nich informacje siłą.

- Byłem imbecylem, przyjaciele! Ale wreszcie widzę światło dnia.

Człowiek ma zawsze instynkt życia. Nie żyje dlatego, że nakazuje mu to takie czy inne rozumowanie. Ktoś, o kim mówimy: „lepiej, żeby umarł”, wcale nie życzy sobie śmierci. Z drugiej strony ludzie posiadający na pozór logiczny cel w życiu odchodzą, ponieważ brak im sił do walki.