Cytaty Amerykanów

Uświadomiłam sobie, że miłość to najpotężniejsze z uczuć, bo sprawia, że człowiek jest narażony na utratę wszystkiego, co dla niego ważne.

Sądzę - zaczął - że możesz robić, cokolwiek zechcesz. W końcu wszyscy wiedziemy życie, jakie sobie wybraliśmy.

Przytuliła twarz do jego ramienia, gdy ją uścisnął. Myślała tylko o tym, że go potrzebuje. Pragnęła czuć wokół siebie jego ramiona, pragnęła, żeby ją przygarnął i powiedział, że znajdą sposób, aby być razem.

Nigdy nie jest za późno, aby postąpić właściwie.

Zaśmiała się mimo bólu, jaki czuła w sercu.

(...) nawet w tej okropnej dla mnie sytuacji nauczyłam się czegoś o sobie. Że potrafię dojść do siebie nawet po tym, co mnie spotkało.

...cuda - nawet najbardziej niewytłumaczalne i niewiarygodne - istnieją i zdarzają się, kpiąc sobie z naturalnego porządku rzeczy...

Życie mnie nauczyło, że czasami trzeba zaryzykować.

Myślę o Tobie, śnię o Tobie, przywołuję, gdy potrzebuję Ciebie. Tylko tyle mogę zrobić, ale mnie to nie wystarcza. Nigdy nie będzie dość, to wiem, ale co innego mi pozostało? Gdybyś była tutaj, powiedziałabyś mi, ale nawet tego mi odmówiono. Zawsze znajdowałaś właściwe słowa, by ukoić mój ból. Zawsze wiedziałaś jak sprawić, żebym poczuł się lepiej.

Wykształcony czy nie, dzieciaki są dzieciakami. Wszyscy mieli niewiele ponad dwadzieścia lat i powietrze było przesycone pożądaniem. Dorzućmy plażę i piwo, a łatwo się domyślić, co zdarzy się później. Ale ja zmyję się dużo wcześniej.

Każdy potrzebuje kogoś, z kim mógłby pogadać.

Spędziłem wystarczająco dużo czasu z moimi kumplami, by wiedzieć, że potrzeba znacznie więcej niż kilku szczególnych dni, by przetrwał związek po dwóch stronach Atlantyku. Słyszałem, jak chłopcy z mojej jednostki po powrocie z urlopu przysięgali, że są zakochani - i może byli - lecz ta ich miłość nigdy nie przetrwała.

Może im człowiek jest starszy, tym ważniejsza staje się dla niego przeszłość? Bo przyszłość, jaką ma przed sobą, jest coraz krótsza.

Nie była wcale znudzona. Po prostu czuła, że straciła z oczu osobę, którą kiedyś chciała być, i bała się, że nie zdoła jej już odnaleźć.

Jedna z jego Zasad życia brzmiała: jak już masz się żenić, to tylko z kobietą mądrzejszą od ciebie.

Dotyk jej dłoni nadal przypomina muśnięcie anioła.

Czasami ogarnia mnie rozpacz i chociaż wiem, że już
nigdy się nie zobaczymy, część mnie chce pozostać przy Tobie na zawsze.

Dlaczego miłość zawsze wymaga poświęceń? Nie potrafiła tego wyjaśnić. (...) Czy poświęcenie jest nieodłącznym elementem miłości? A może te słowa są tak naprawdę synonimami? Czy poświęcenie dowodzi miłości, czy jest odwrotnie: trzeba kochać, żeby móc się poświęcić? Nie chciała przyjąć że miłość ma swoją cenę - że płaci się za nią rozczarowaniem, bólem, niepokojem - ale czasem nie mogła oprzeć się takiemu wrażeniu.

Czułem się tak, jakbym dłuższy czas przebywał w jakiejś czarnej dziurze. Poddałem się. Nie mogłem jeść. Sypiałem po parę godzin na dobę; były chwile, kiedy nie mogłem przestać płakać.

Skąd wiadomo, że to jest właśnie ta osoba? Jakich sygnałów należy wypatrywać? A może wystarczy spotkać tę osobę i pomyśleć: To właśnie ta jedyna, to z nią chcę spędzić resztę życia.