Oni wszyscy cnotliwi. Sława i cnota – godzą się, Odkąd istnieje świat, paplanie cnoty brząkaniem płaci sławy - świat stoi zgiełkiem tym...Wszystkim cnotliwym chcę zostać dłużny, zaciągnąć u nich jak największy dług! Wobec rozdawców sławy płazem się duma staje ma - pośród nich chciałbym być najlichszym...Ten pieniądz, którym świat cały płaci, sławę - przez rękawiczki biorę pieniądz ten, ze wstrętem depcę stopą swą.
Społeczeństwo nigdy nie zapatrywało się na cnotę inaczej, tylko jako na środek siły, władzy, porządku.
Jeśli masz jakąś cnotę, prawdziwą, całą cnotę (a nie tylko popędzik ku jakiejś cnocie) - to jesteś ofiarą! Lecz sąsiad twój chwali właśnie dlatego twą cnotę! Chwali cię pilnego acz przez swoją pewność pozbawia swe oczy siły widzenia, ducha swego oryginalności i świeżości.
Teraz pojmuję jasno, czego szukano, szukając nauczycieli cnoty. Szukano snu dobrego wraz z makowemi cnotami!
