Cytaty poetów

Słowa! Zwykłe słowa! Jakże są straszliwe! Jakież przejrzyste, oczywiste i okrutne. […] Jakaż w nich jest dziwna magia?...Zda się, tworzą one kształt plastyczny dla rzeczy bezkształtnych, a posiadają własną swoistą, równie miłą jak lutnia lub skrzypce muzykę! Zwykłe słowa! Jestże też coś bardziej realnego niż słowa?

Naturalność jest także pozą, i to jedną z tych, jakie znam, jedną najbardziej irytującą.

Świat nazywał go egoistą, bo nie ciągnął z niego korzyści.

Wspomnienie naszej przyjaźni jest cieniem, który towarzyszy mi tutaj, który nie ma mnie nigdy opuścić, który budzi mnie w nocy i opowiada wciąż od nowa tą samą opowieść, dopóki jej męczące nawroty nie odbiorą mi snu aż do świtu.

Były chwile, kiedy zło uważał tylko za środek do urzeczywistnienia swych wyobrażeń o pięknie.

Tajemnica zachowania młodości polega na tym, że nie należy nigdy doznawać uczuć, z którymi nie jest nam do twarzy.

Płacz po Ofelii, jeśli chcesz. Posyp głowę popiołem, że zaduszono Kordelię. Bluźnij niebu, bo zmarła córka Brabancja. Ale nie trwoń swych łez dla Sybili Vane. była mniej rzeczywista od tamtych.

Jeśli mnie coś zachwyca, wolno mu wyrażać swą indywidualność w formie dowolnej, a ja się z tego cieszę.

Ale miłość nie handluje na bazarze i nie używa kupieckiej wagi. Radością jej, tak samo jak radością intelektu, jest poczucie istnienia.

Dziś większość ludzi umiera na postępujący zdrowy rozsądek, a kiedy jest już zbyt późno na leczenie, odkrywają, że jedyną rzeczą, której się nigdy nie żałuje, są własne błędy.

- W życiu możemy mieć co najwyżej jedno wielkie doświadczenie, a tajemnica życia polega na tym, by doświadczenie powtarzało się jak najczęściej.
- Nawet gdy nam zadaje rany?
- Wówczas tym bardziej.

(...) ale piękność, prawdziwa piękność, kończy się tam, gdzie zaczyna intelektualizm. Jest on sam w sobie rodzajem przesady i psuje harmonie każdej twarzy. I niech się tylko człowiek zamyśli, zaraz cały się staje nosem albo czołem, albo czymśkolwiek innym szpetnym.

Starzy wierzą we wszystko; dorośli we wszystko wątpią; młodzi wszystko wiedzą.

Aż nadto chętnie oddajemy to, czego sami najwięcej potrzebujemy.

(…) żaden człowiek cywilizowany nie żałuje doznanej przyjemności, a żaden człowiek niecywilizowany nie wie, co to przyjemność.

- (...) Życie! Życie! Nie żądajmy od życia spełnienia naszych pragnień, nie szukajmy w nim przeżyć. Życie jest ograniczone okolicznościami, nieskoordynowane w swych przejawach, pozbawione tej harmonii formy i treści, która jedna może zadowolić człowieka o artystycznym i krytycznym temperamencie. Życie każe nam płacić zbyt wysoką cenę za swe dobra, zaś za najmniejszą z jego tajemnic płacimy monstrualną, nieskończenie wysoką cenę.

- Więc mamy w sztuce szukać wszystkiego?

- Wszystkiego. Bo sztuka nie rani.

Ja już teraz niczego nie chwalę ani nie ganię. To głupie stanowisko wobec życia.

Posiadał najrzadszą z cech: zdrowy rozsądek.

Śmierć musi być bardzo piękna. Leżeć w miękkiej brunatnej ziemi, mając trawę, szumiącą ponad głową, i wsłuchiwać się w ciszę. Nie mieć jutra, ani wczoraj. Zapomnieć o czasie, zapomnieć o życiu i mieć zupełny spokój.

Każde ograniczenie jest fatalne. W miarę - to posiłek nieodzowny. Nadmiar - to uczta.