Cytaty poetów

Ludzkość bierze siebie zbyt na serio. To grzech pierworodny świata. Gdyby człowiek jaskiniowy znał był śmiech, cała historia innym poszłaby torem.

Nigdy życie nie wydało mu się piękniejsze, a zło bardziej odległe.

Prawdziwie ujemną stroną małżeństwa jest fakt, że pozbawia ludzi egoizmu.
A ludzie nieegoistyczni są bezbarwni.

Nikt nie spotyka w życiu dwóch ideałów. Rzadko spotyka się jeden.

(...) najgorszą rzeczą każdego romansu jest to, że tak bardzo obdziera ludzi z romantyzmu.

W ogóle się nie żeń, Dorianie. Mężczyźni żenią się, bo są znużeni, kobiety - przez ciekawość. I obie strony doznają rozczarowania.

Punktualność jest złodziejem czasu.

Jeszcze nigdy nie byłem tak szczęśliwy. Wszystko naturalnie przyszło tak nagle. Wszystko, co piękne, przychodzi nagle. A jednak wydaje mi się, jakbym przez całe życie tylko tego wyczekiwał.

Stać się obserwatorem własnego życia znaczy uwolnić się od jego cierpień.

Dzisiejsza moralność polega na przystosowaniu się do kryteriów swej epoki. Moim zdaniem, najwyższą niemoralnością dla człowieka kulturalnego jest przystosowanie się do kryteriów swej epoki.

Jeśli chcesz wiedzieć, co ma na myśli kobieta (...), nie słuchaj tego, co mówi, patrz na nią.

Istnieją grzechy, których urok tkwi raczej w myśli o nich niż w samym czynie, triumfy dziwne, zadowalające raczej duszę niż namiętność, wzmagające tętno intelektualnej radości - radości znacznie intensywniejszej niż ta, jaką obdarzają czy mają możliwość obdarzyć zmysły.

Bo dwa tylko istnieją rodzaje ludzi fascynujących: ci, co wiedzą wszystko, i ci, co nie wiedzą nic.

Życie jest zbyt krótkie, by człowiek miał brać na siebie ciężar cudzych win. Każdy żyje swoim życiem i płaci za to odpowiednią cenę. Szkoda tylko, że za błąd popełniony wciąż się musi płacić. Płacić i płacić bez końca. W stosunkach z człowiekiem los nigdy nie zamyka swych rachunków.

Dzieci z początku kochają swych rodziców, gdy są starsze, sądzą ich, czasem im wybaczają.

Mężczyzna zakochuje się tak, jakby spadał ze schodów: to po prostu wypadek.

A cóż to ma do rzeczy, ile czasu minęło. Tylko głupcy potrzebują całych lat do wyzwolenia się od wzruszeń. Człowiek, będący panem siebie samego, może smutkowi swemu położyć kres równie łatwo, jak może wynaleźć sobie przyjemność. Ja nie chcę być ofiarą własnych wzruszeń. Chcę je wykorzystać, cieszyć się z nich i panować nad nimi.

Umieć żyć to naj­rzadziej spo­tyka­na rzecz na świecie. Większość ludzi tyl­ko egzys­tu­je.

Wiele rzeczy wyrzucilibyśmy, gdyby nie obawa, że inni mogą je podnieść.

Dobrzy artyści istnieją tylko w tym, co tworzą, sami przez się są zgoła niezajmujący. Wielki poeta, prawdziwie wielki poeta, jest najmniej estetyczną istotą na świecie. Ale kiepści poeci są wprost fascynujący. Im gorsze są ich rymy, tym bardziej malowniczo wyglądają oni sami.