Cytaty irlańdzkich poetów

Płacz po Ofelii, jeśli chcesz. Posyp głowę popiołem, że zaduszono Kordelię. Bluźnij niebu, bo zmarła córka Brabancja. Ale nie trwoń swych łez dla Sybili Vane. była mniej rzeczywista od tamtych.

Jeśli mnie coś zachwyca, wolno mu wyrażać swą indywidualność w formie dowolnej, a ja się z tego cieszę.

Ale miłość nie handluje na bazarze i nie używa kupieckiej wagi. Radością jej, tak samo jak radością intelektu, jest poczucie istnienia.

Dziś większość ludzi umiera na postępujący zdrowy rozsądek, a kiedy jest już zbyt późno na leczenie, odkrywają, że jedyną rzeczą, której się nigdy nie żałuje, są własne błędy.

- W życiu możemy mieć co najwyżej jedno wielkie doświadczenie, a tajemnica życia polega na tym, by doświadczenie powtarzało się jak najczęściej.
- Nawet gdy nam zadaje rany?
- Wówczas tym bardziej.

(...) ale piękność, prawdziwa piękność, kończy się tam, gdzie zaczyna intelektualizm. Jest on sam w sobie rodzajem przesady i psuje harmonie każdej twarzy. I niech się tylko człowiek zamyśli, zaraz cały się staje nosem albo czołem, albo czymśkolwiek innym szpetnym.

Starzy wierzą we wszystko; dorośli we wszystko wątpią; młodzi wszystko wiedzą.

Aż nadto chętnie oddajemy to, czego sami najwięcej potrzebujemy.

(…) żaden człowiek cywilizowany nie żałuje doznanej przyjemności, a żaden człowiek niecywilizowany nie wie, co to przyjemność.

- (...) Życie! Życie! Nie żądajmy od życia spełnienia naszych pragnień, nie szukajmy w nim przeżyć. Życie jest ograniczone okolicznościami, nieskoordynowane w swych przejawach, pozbawione tej harmonii formy i treści, która jedna może zadowolić człowieka o artystycznym i krytycznym temperamencie. Życie każe nam płacić zbyt wysoką cenę za swe dobra, zaś za najmniejszą z jego tajemnic płacimy monstrualną, nieskończenie wysoką cenę.

- Więc mamy w sztuce szukać wszystkiego?

- Wszystkiego. Bo sztuka nie rani.

Ja już teraz niczego nie chwalę ani nie ganię. To głupie stanowisko wobec życia.

Posiadał najrzadszą z cech: zdrowy rozsądek.

Śmierć musi być bardzo piękna. Leżeć w miękkiej brunatnej ziemi, mając trawę, szumiącą ponad głową, i wsłuchiwać się w ciszę. Nie mieć jutra, ani wczoraj. Zapomnieć o czasie, zapomnieć o życiu i mieć zupełny spokój.

Każde ograniczenie jest fatalne. W miarę - to posiłek nieodzowny. Nadmiar - to uczta.

Mamy prawo sądzić człowieka po wpływie, jaki wywiera na swoje otoczenie.

Tak, Dorianie, zawsze będziesz mnie lubił. Ja jestem dla ciebie ucieleśnieniem tych wszystkich grzechów, do popełnienia których nie masz odwagi.

Celem życia jest rozwój własnej osobowości, swojej własnej natury. Ludzie lękają się dziś samych siebie. Zapominają oni o najwyższym ze wszystkich obowiązków, o obowiązku względem samego siebie. […] Głodnych karmią oraz odziewają nagich; pozwalają jednak umierać z głodu i chodzić nago własnej duszy.

Rasa ludzka straciła odwagę. Może nie miała jej nigdy. Obawa przed społeczeństwem, obawa przed Bogiem, będąca tajemnicą religii - oto dwie potęgi, które nami rządzą.

Mając wolność, kwiaty, książki i księżyc, któż nie byłby w pełni szczęśliwy?

- Wczorajszy dzień nazywasz przeszłością?
- A co ma do rzeczy upływ czasu? Tylko płytcy ludzie potrzebują całych lat na to, aby się uwolnić od emocji. Ten, kto jest panem samego siebie, może ukrócić smutek z taką samą łatwością, z jaką może wynaleźć przyjemność.