Cytaty irlańdzkich poetów

Małżeństwo jest tylko przyzwyczajeniem, złym przyzwyczajeniem. Ale żałujemy utraty choćby najgorszych przyzwyczajeń. Tych może najwięcej. Tworzą one tak nieodłączną część naszej istoty.

Ja nie powiedziałem, Harry, że mi się podobała. Powiedziałem, że jest fascynująca. A to wielka różnica.

Niech pan sobie uświadomi, czym jest młodość, dopóki jeszcze jest pan młody. Niech pan nie trwoni swych najlepszych lat, słuchając rozmaitych nudziarzy i usiłując naprawić to, co nie do naprawienia. Niech pan nie oddaje życia na pastwę ignorantom, ludziom pospolitym i ordynarnym. To chore cele, fałszywe ideały naszego stulecia. Niech pan żyje! Niech pan żyje tym cudownym życiem, które jest w panu! Niech pan niczego nie uroni! Niech pan zawsze poszukuje nowych wrażeń. Niech pan się niczego nie obawia...Nowy hedonizm - oto czego pragnie nasze stulecie. Pan może stać się jego widzialnym symbolem. Nie ma takiej rzeczy, której pan, z pańską osobowością, nie mógłby osiągnąć. Świat należy do pana - ale tylko przez jeden sezon...

Społeczeństwo często wybacza zbrodniarzowi, nigdy nie wybacza marzycielowi.

Młodość jest jedynym dobrem godnym posiadania.

Nie istnieje nic takiego, czego by sztuka nie mogła wyrazić.

Strach pomyśleć, ku czemu zmierzają dzisiejsi ludzie, powtarzając o kimś za jego plecami rzeczy, które są jawną i oczywistą prawdą.

[...] paradoksy chodzą tymi samymi drogami co prawda. Jeśli chcemy badać rzeczywistość, musimy jej najpierw kazać tańczyć na linie. O prawdach można wydawać sąd dopiero wtedy, gdy się stają akrobatami.

Każdy portret malowany z przejęciem jest portretem artysty, nie zaś modela. Model jest tylko pobudką, okazją. Nie jego, ale raczej siebie samego malarz ujawnia na płótnie.

Co do zmarnowanego życia: ono nigdy nie jest zmarnowane, chyba że czyjś rozwój zostaje powstrzymany. Jeśli chcesz zniszczyć czyjąś naturę, wystarczy, że postarasz się ją zreformować.

Nie znała nic prócz cieni, biorąc je za rzeczywistość.

Zdarzały się chwile, gdy z litością, tym bardziej palącą, że egoistyczną, musiał myśleć o ruinie, do której doprowadził swą duszę. Ale chwile te były nader rzadkie.

[...] opłaci się żyć tylko tak długo, póki życie sprawia przyjemność.

Jeśli mężczyzna jest dżentelmenem, to wie już dostatecznie dużo, a jeśli nim nie jest, to cokolwiek by wiedział, tylko na złe mu wyjdzie.

- Nie zamierzam się starzeć. Dusza rodzi się stara, ale młodnieje z wiekiem. I to jest komedia życia.
- Ciało zaś rodzi się młode, a starzeje się z wiekiem. I to jest tragedia życia.

Bo marzycielem jest ten, kto odnajduje drogę jedynie przy świetle księżyca, a jego karą jest to, że widzi brzask dnia, zanim reszta świata go dostrzeże.

I wtedy, Harry, czuję że całą swoją duszę oddałem człowiekowi, który się z nią obchodzi, jak z kwiatem do butonierki lub skrawkiem dekoracji, schlebiającym jego próżności, lub ozdobą stosowaną na jeden dzień letni.

Wierni znają tylko trywialną stronę miłości: niewierni znają jej tragedię.

Wielki poeta, prawdziwie wielki poeta, jest najmniej poetyczną istotą na świecie. Ale kiepscy poeci są wprost fascynujący. Im gorsze są ich rymy, tym bardziej malowniczo wyglądają oni sami. Sam fakt, że ktoś ogłosił tom lichych sonetów, czyni go nieodpartym. Żyje poezją, której nie umie napisać. Ci inni piszą poezję, której nie mają odwagi wcielić w życie.

Doświadczenie (...) dowodzi jedynie tego, że przyszłość nasza będzie taka, jaka była przeszłość, i że grzech popełniony niegdyś ze wstrętem, niejednokrotnie popełniać będziemy z radością.