Sezon burz

Żył tylko po to, by zabijać.

Migoce świeca, ogień zgasł
Wiatr powiał zimny wyczuwalnie
I płyną dni,
I mija czas
W ciszy i niezauważalnie

Jesteś wciąż przy mnie i wciąż nas
Coś łączy, acz nie idealnie
Bo płyną dni
Bo mija czas
W ciszy i niezauważalnie

Pamięć przebytych dróg i tras
Zastanie w nas nieodwołalnie
Choć płyną dni
Choć mija czas
W ciszy i niezauważalnie

Dlatego, miła, jeszcze raz
powtórzmy refren triumfalnie
Tak płyną dni
Tak mija czas
W ciszy i niezauważalnie.

Do plotek, pogłosek, szeptanek i intryg (...) wczyscyśmy przywykli i wiemy, jak sobie z czymś takim poradzić, a rada jest prosta: lekceważyć.

Są kobiety, które przyciągają jak magnes.
Od, których oczu nie można oderwać.

Ponad paprocie, niczym grzbiet narwala z fal morskich, wyłaniał się niekiedy zad baby, zbierającej na czworakach jagody czy inne runo leśne.

Geralt rozpoznawał mokasyny, grzechotniki, żararaki, boomslangi, daboje, gałęźnice, żmije sykliwe, ariety, czarne mamby i inne, których nie znał.

Mam dość tego miasta (…). Dość wszystkiego, czym to miasto jest. I co sobą przedstawia. Chodźmy stąd. Jak najszybciej. I jak najdalej.

W sprawy Rawelinu nie zalecano się wścibiać nosa - w Rawelinie, jak wieść niosła, wścibiony nos zazwyczaj rozstawał się z posiadaczem i zostawał tam, gdzie go wścibiono.

Warunkiem dobrobytu, dowodził staruszek, jest powszechny pokój między narodami, a pokój osiąga się poprzez zbrojenia. Najpewniejsza metoda zapobiegania wojnom to odstraszanie straszną bronią, im broń straszniejsza, tym pokój pewniejszy i długotrwalszy.

- Że też ty – odezwał się nagle Jaskier – nigdy nie pogratulujesz mi
ballady. Tyle ich przy tobie ułożyłem i zaśpiewałem. A ty nigdy mi nie
powiedziałeś: „Ładne to było. Chciałbym, byś zagrał to jeszcze raz”.
Nigdy tego nie mówiłeś.
– Zgadza się. Nie mówiłem, że chciałbym. Chcesz wiedzieć, dlaczego?
– Dlaczego?
– Bo nie chciałem.

Siennik ubity był na półtwardo przez przejezdnych kupców, znanych amatorów seksu intensywnie pozamałżeńskiego.

Pchnął drzwi - ani drgnęły. Drgnął za to - nieznacznie - amulet wiedźmina. Drzwi były magiczne, zabezpieczone czarem. [...] Zbliżył twarz do drzwi.
- Przyjaciel.
Drzwi otwarły się bezszelestnie na oliwionych zawiasach.

Niekiedy coś łamało chrust wśród opętańczego wrzasku – były to dzieci, pociechy drwali i węglarzy, uzbrojone w łuki z patyków i sznurków. Zadziwiało, ile szkód za pomocą tak prymitywnego sprzętu pociechy zdolne były wyrządzić przyrodzie. Przerażała myśl, że kiedyś pociechy podrosną i sięgną po sprzęt profesjonalny.

- Iluzja - usłyszała jeszcze skądś, z bardzo daleka. - Wszystko jest iluzją.

Wojownik nie umiera lekko. Śmierć, by go dopaść, musi stoczyć z nim walkę. A wojownik łatwo śmierci nie ulega.

Lud roboczy i rolniczy w małej jeno części składał się z kretynów żyjących wyłącznie dniem dzisiejszym i dzisiejszą wódką niezdolnych swym szczątkowym rozumem ogarnąć czegoś tak nieogarniętego jak jutro i wódka jutrzejsza.

- Jeśli aż tak cię sparło - on na to, poweselawszy, na odchodnym - to wiedz, że poznałem w tutejszym sądzie jedną panią adwokat. Wyglądała na chętną. Do niej posuń w koperczaki.
Dobre sobie. Że niby co, mam dymać wymiar sprawiedliwości? Z drugiej jednak strony...

Wśród polityków się obracałem i licznych poznałem. I przekonałem się, że lepiej przestawać z kurwami, bo kurwy mają chociaż jakiś swój honor i jakieś zasady. Z drugiej jednak strony z bardaka nie porządzisz tak dobrze, jak z ratusza. A rządzić by się chciało, jeśli nie światem, jak to mówią, to choć powiatem.

- To zeznanie jest fałszywe.
- Trudno będzie tego dowieść.
- Dowieść trzeba winy. Nie niewinności.

- Hej! Patrzcie! - zawołał nagle Jaskier. - Szczur!
Geralt nie zareagował. Znał poetę, wiedział, że zwykł lękać się byle czego, zachwycać byle czym i szukać sensacji tam, gdzie zupełnie nic na nazwę sensacji nie zasługiwało.