Nagie serca

Pod jego ustami mój pancerz topnieje. Jestem bezbronna i czuję, jak kruszą się moje mury. W tej chwili wyjawiłabym mu wszystkie swoje tajemnice, a to zupełnie nie w moim stylu. Jego pocałunek ma taką moc, że przemienia mnie w dziewczynę, której nie poznaję. Podoba mi się to i zupełnie tego nie chcę.

- Nie ufam ludziom zbyt łatwo.
(...)
- Czemu? Miałeś złamane serce?
Zaciska usta, rozmyślając nad tym pytaniem.
- Tak - mówi beznamiętnie. - Zmiażdżone.

Dobroć nie wnika tak głęboko jak krzywda. Krzywda plami duszę tak bardzo, że nie da się jej oczyścić. Zostaje tam na zawsze i mam wrażenie, że ludzie mogą dostrzec te plamy, kiedy tylko na mnie spojrzą.

Chłopcy jego pokroju rzadko łapią. Są przyzwyczajeni, że dostają to, czego chcą, więc nie rozpoznają, kiedy to, czego chcą, nie chce ich.

Podoba mi się, że jedyne, na czym możemy się teraz skupić, to nasze oczy. Chociaż z jego oczu nie da się wiele wyczytać.

Mamy tylko zbyt wiele bagażu, żeby wiedzieć, kim jesteśmy, kiedy nie czujemy na sobie takiej presji.

To nowe uczucie - myśl, że moja obecność ma jakąś prawdziwą wartość.

Nie chcę, żeby był ze mnie dumny. Właśnie dlatego mu nie powiedziałam.

Słyszę, jak ludzie mówią o porządnych mężczyznach, ale zaczynam sądzić, że to mit.

Teraz jestem ze stali. Dawaj, świecie. Nie skruszysz mojego pancerza.

Nie lubię, kiedy obejmuje mnie obiema rękami podczas pocałunku, bo mam wtedy wrażenie, że mnie przytula, a przytulanie jest dla mnie bardziej osobiste niż pocałunek czy nawet seks.

(...) zatajanie wszystkiego nie rozwiązuje żadnych problemów. Sprawia tylko, że ujawniona w końcu prawda boli jeszcze bardziej.

Wiele lat stawałam się tym, kim teraz jestem. Trudno się zmienić w ciągu paru dni.

I kto by przypuszczał. Dwoje zignorowanych przez system samotnych dzieciaków, które wspięły się na szczyt świata.

- Z jakiego powodu ty jesteś taka skryta? - pyta.
Myślę nad tym przez chwilę.
- Chyba nigdy nie miałam nikogo, komu chciałabym cokolwiek powiedzieć.
W jego oczach widzę zrozumienie.
- To tak samo jak ja - mówi, ale ledwo szeptem.

To tylko inne samotne osoby poszukujące się nawzajem, żeby przeżywać samotność wspólnie.

- Istnieją dwa rodzaje zła. Zło, które wynika ze słabości, i takie, które płynie z siły. Ty dokonałaś wyboru, bo byłaś silna i musiałaś przetrwać. Nie dokonałaś go ze słabości.

- A jeśli koniec będzie bolesny?
- Pewnie będzie.
- To po co miałabym się na to decydować?
- Bo zazwyczaj zabawa, która prowadzi do bólu, jest go warta.

Kiedy jesteś uboga, masz coś, do czego możesz dążyć. Cele, które cię ekscytują. Może to dom twoich marzeń albo wakacje, albo nawet kolacja w restauracji w piątkowy wieczór. Ale im więcej masz pieniędzy, tym trudniej znaleźć coś, co by cię ekscytowało. Masz już dom swoich marzeń. Możesz w każdej chwili polecieć w dowolne miejsce na ziemi. Możesz zatrudnić prywatnego szefa kuchni, który będzie szykował dla ciebie każde jedzenie, jakiego zapragniesz. Ludzie nieposiadający pieniędzy sądzą, że wszystkie te rzeczy dają satysfakcję, ale to nieprawda. Możesz wypełnić swoje życie ładnymi rzeczami, ale ładne rzeczy nie wypełnią dziur w twojej duszy.

Ufam mu. Nie wiem czemu, bo przecież nie ufam nikomu. Albo jestem głupia, albo tak bardzo nim zauroczona, a żadna z tych opcji mi nie odpowiada.