Mam od czasu do czasu tendencję do irracjonalnych reakcji.
Pijesz, żeby uciec przed bólem emocjonalnym, który cię trawi, a potem następnego dnia robisz to, żeby pozbyć się bólu fizycznego. I tak pijesz coraz więcej i coraz częściej, aż wkrótce jesteś pijany na okrągło i to robi się równie koszmarne, jeśli nie jeszcze koszmarniejsze, jak rzeczywistość, przed którą na samym początku próbowałeś uciec. I może to właśnie zmienia alkoholików w ćpunów.
Czasem nie dostajemy drugiej szansy, Owenie. Czasami po prostu następuje koniec.
Może nie znamy miłości, taj jak znają ją dorośli, ale z całą cholerną pewnością ją czujemy. A w tym momencie czujemy, że wkrótce złamie nam serca.
Niektóre tajemnice nigdy nie powinny stać się wyznaniami. Wiem to lepiej niż ktokolwiek.
Wszyscy mamy tę niesamowitą zdolność do zakładania masek. Szczególnie wobec naszych najbliższych"...
Jedyne, czemu warto ufać, to czyny [..].
Chyba lubię taniec. Jest taki naturalny, jakby był częścią biologicznego celu człowieka.
Oboje milczymy chyba dlatego, że żadne z nas nie jest jeszcze gotowe na pożegnanie.
Całe życie, każdego dnia, mam wrażenie, jakbym brnął w górę ruchomych schodów, które jadą w dół. I niezależnie od tego, jak szybko czy z jaką mocą biegnę, usiłując dotrzeć do szczytu, stoję w tym samym miejscu, pędząc donikąd. Ale kiedy jestem z nią, nie czuję się jak na ruchomych schodach. Czuję się, jakbym stał na ruchomym chodniku, który niesie nie tak po prostu, bez mojego wysiłku. Jakbym wreszcie mógł się odprężyć, złapać oddech i nie czuć ciągłego przymusu pędzenia, by uniknąć wylądowania na samym dnie.
Bo przy nim opadanie jest równie niewiarygodne jak sięganie szczytu.
Wcale się w nim nie zatracam, bo po raz pierwszy czuję, że ktoś mnie naprawdę odnalazł.
Powiedz mi o sobie coś, o czym nikt nie wie. Coś, co mogę zatrzymać dla siebie.
Boję się, że nigdy nie przestanę porównywać życia bez niego do życia, jakie prowadziłam z nim.
- Tak bardzo cię kocham - mówi bez tchu i z lękiem. - Zawsze będę cię kochał. Nawet kiedy już nie będę mógł. Na te słowa potok moich łez przybiera na sile. - I ja będę cię zawsze kochała. Nawet kiedy już nie powinnam.
Chce, żeby dotknęła mnie jeszcze raz, bo zakochałem się w sposobie, w jaki się uśmiechała, kiedy to zrobiła (...).
- Nigdy nikomu nie powiedziałam, co się dzieje w mojej głowie, kiedy zasypiam. Jego dłoń zatrzymuje się na moim ramieniu. - Co się dzieje w twojej głowie? Rozchylam powieki i spoglądam w jego oczy. - Myślę o ludziach, którzy mogliby umrzeć zamiast ciebie.
Jestem już zmęczona z konieczności rezygnowania z rzeczy, których pragnę.
Czasami ludzie chcą tego, czego nie mogą mieć, i mylą to z uczuciami do drugiej osoby.
- Czasami nie mamy drugich szans, Owen. Czasami rzeczy po prostu się kończą. Krzywi się. - My nawet nie mieliśmy pierwszej szansy.
