Cytaty Francuzów

Choć życie ludzkie jest bezcenne, zawsze postępujmy tak, jakby było coś cenniejszego niż ludzkie życie...

Zwycięstwo ...Klęska ...te słowa nie mają żadnego sensu. Życie jest ponad tymi wyobrażeniami i już przygotowuje nowe. Zwycięstwo osłabia jeden naród, klęska pobudza do życia inny. Klęska którą poniósł Riviere, jest być może krokiem, który zbliża do prawdziwego zwycięstwa. Liczy się jedynie to, co się teraz dzieje.

(...) tylko w obliczu tajemnicy człowiek się załamuje. Trzeba, żeby nie było tajemnic. Trzeba, żeby ludzie zagłębiali się w tę ciemną otchłań i powracali z niej mówiąc, że nic się nadzwyczajnego nie stało. Trzeba, żeby człowiek zapuszczał się w najtajniejsze jądro nocy, w sam jej gąszcz, nie mając nawet latarki zaledwie oświetlającej ręce lub skrzydło, ale odpychającej odeń to co nieznane - bodaj na długość ramienia.

Jeżeli o okropności wojny chcecie przekonać tego, który nie jest jej przeciwnikiem, nie traktujcie go z góry jak barbarzyńcę. Zanim go osądzicie, postarajcie się go zrozumieć.

Istnieje zaleta, która nie ma odpowiedniej nazwy. Można powiedzieć: powaga, ale to słowo nie jest zadowalające. Bo ta cecha może iść w parze z najbardziej uśmiechnięta wesołością. Jest to raczej właściwość cieśli, który bez wahania staje przed swym kawałkiem drewna, dotyka go, mierzy i daleki od lekceważenia skupia na nim wszystkie swoje umiejętności.

Uśmiech na twarzy posągu nie składa się z potu, uderzeń dłuta, iskier, które ono krzesze, i marmuru. Uśmiech nie wywodzi się z kamienia, ale z twórcy. Wyzwól człowieka, a stanie się twórcą.

Twarz nadana kamiennej figurze jest kwintesencją wszystkich twarzy, które rzeźbiarz odrzucił. Wszystkie mogą być piękne. Ale nie wszystkie równocześnie.

W tajemnicy każdego człowieka istnieje wewnętrzny krajobraz: z nietkniętymi równinami, z wąwozami milczenia, z niedostępnymi górami, z ukrytymi ogrodami.

Szanuję to, co trwa dłużej niż ludzie.

Czas przemija; a my jesteśmy tak daleko...I bogactwo tej ziemi przecieka nam przez palce jak drobny piasek pustynnych wydm.

W świecie, gdzie życie tak naturalnie łączy się z życiem, gdzie kwiaty nawet w powiewie wiatru łączą się z kwiatami, gdzie łabędź zna wszystkie łabędzie, tylko ludzie budują sobie samotność.

Zdarza się czasem, że chcąc być dowcipnym, popełniamy małe kłamstwa.

Jeżeli ktoś kocha jakiś kwiat, który istnieje w jednym egzemplarzu pośród tysięcy i tysięcy gwiazd, to wystarczy mu do szczęścia, żeby nań patrzył. Myśli wtedy: "Tam gdzieś jest mój kwiat..."
Ale jeżeli owieczka ten kwiat zje, to temu komuś robi się tak, jak gdyby wszystkie gwiazdy zgasły

Człowiek nigdy nie jest zadowolony z miejsca swego pobytu

Logika zabija życie.

Źle ci tutaj. Ale to wszystko jest twoje.

W świetle księżyca patrzyłem na blade czoło, na zamknięte oczy, na pukle włosów poruszane wiatrem i mówiłem sobie, że to, co widzę, jest tylko zewnętrzną powłoką. Najważniejsze jest niewidoczne.

Czerwone punkciki świeciły w mroku. Ogniki papierosów, świetlna sygnalizacja rozmyślań.

Przedmioty na pozór się nie zmieniają, ale czym jest diament albo perła, jeśli nikt ich nie chce: szlifowanym szkiełkiem.

Trudno doprowadzić do tego, aby o poddaniu decydowali najodważniejsi, równie trudno – aby za poświęceniem opowiadali się najtchórzliwsi.