Cytaty Anglików

Przeczucia to bzdura. Nawet wróbel nie spadnie bez specjalnego zrządzenia Opatrzności.

[akt V, scena II].

Dać bydlęciu władzę nad innymi bydlętami, a zaraz przenosi swoje koryto do królewskiej jadalni. Ten jegomość to zaledwie gadatliwa kawka, ale, jak powiedziałem, ma nad swoim błotem sporo miejsca do latania.

[akt V, scena II].

Pośledni szermierz wie, że ryzykuje, wchodząc pomiędzy krwi złaknione ostrza potężnych wrogów.

[akt V, scena II].

Nieraz z nadmiaru sytego spokoju tworzy się w ciele wrzód: gdy wewnątrz pęknie człowiek umiera, a nikt nie wie czemu.

[akt IV, scena IV].

Jedna kropla zła nasącza jadem całe nasze dobro.

[akt I, scena IV].

Aktorzy to krótka, ale pełna treści kronika naszych czasów.

[akt II, scena II].

Stwarzaj pozory niewinnego kwiatka, ale bądź wężem, co się pod nim kryje.

Żyć to lżyć innych, lub być przez nich lżonym.

[akt I, scena II].

Nie czepiaj się wielkiego koła, gdy stacza się z góry, bo cię przygniecie i kark ci skręci. Uczep się raczej tego, które wtacza się na szczyt.

[akt II, scena IV].

Świat prędzej zgani cię za brak rozsądku, niż za szkodliwą łagodność pochwali.
[akt I, scena IV].

Chociaż, żeby prawdę powiedzieć, rozum z miłością rzadko chodzą w parze w dzisiejszych czasach.

Gałązka, która sama się oderwie od żywiącego ją pnia musi uschnąć i zginąć w ogniu.

[akt IV, scena II].

Takie to złe czasy, że wariat ślepca prowadzi.

[akt czwarty, scena I].

Czemu kryjesz swoje talenta? Czemu swoje przymioty trzymasz pod zasłoną? Czy boisz się kurzu, jak portret Marii Rzezimieszek? Czemu nie idziesz do kościoła mazurkiem, a nie wracasz krakowiakiem? (..) Co ty myślisz, człowieku? Alboż świat jest na to, żeby na nim cnoty ukrywać?

Gdybyśmy zbłądzili, my, cienie,
Rzecz się cała wraz ocali,
Tylko myślcie, żeście spali,
Gdy się snuło to marzenie.
Na czczy przedmiot, liche baśnie,
Co się tylko kończą na śnie,
Miejcie wzgląd. Gdy przebaczycie,
Odpłacimy wam sowicie.
Puk uczciwy, ręczyć gotów,
Że gdy szczęściem, nie zasługą,
Unikniemy dziś wężych grotów,
Nagrodzim wam niezadługo;
Inaczej- łgarzem mnie goście.
Więc dobranoc, mili goście.
Klaśnijcie, gdyście łaskawi,
A Puk lepiej wnet się sprawi.

Kiepski to fach - błaznować przed cierpiącym z obrazem dla niego i dla innych.

[akt IV, scena I].

Godny podziwu wykręt łajdaczącego się człowieka - obarczać gwiazdy odpowiedzialnością za własną koźlą naturę.

[akt I, scena II].

Bękart...Dlaczego? Owoc naturalnej żądzy więcej ma w sobie wigoru i ognia niż całe plemię bęcwałów spłodzonych w zatęchłej nudzie małżeńskiej pościeli

[akt I, scena II].

Bassanio, widzisz mnie teraz przed sobą
Taką, jak jestem. Choć dla siebie samej
O nic bym więcej nie prosiła nieba,
Dla ciebie jednak pragnęłabym stać się
Stokroć piękniejszą, tysiąckroć bogatszą;
Żeby w twych oczach większą zyskać cenę,
Chciałabym wszelki prześcignąć rachunek
W cnotach, piękności, skarbach, przyjaciołach,
Ale, ach! cała wartości mej suma
Wynosi - zero. Bo i cóż ją składa?
Dziewczyna prosta i bez doświadczenia,
Szczęśliwa tylko, że młodą jest jeszcze,
Kształcić się zdolna; a stokroć szczęśliwsza,
Że ma zdolności, które kształcić może,
A najszczęśliwsza, że giętki swój umysł
Pod twój, Bassanio, oddaje kierunek,
Byś jej był panem, rządcą jej i królem.
Ja i co moje teraz się przemienia
W ciebie i twoje. Krótka chwil temu,
Tego pałacu, sług tych byłam panią,
Własną królową; lecz teraz, już teraz
Ten dom, ci słudzy, a nawet ja sama,
Wszystko to twoje, wszystko ci oddaję
Wraz z tym pierścieniem. Jeśli pierścień stracisz
Albo dasz komu, to będzie mi znakiem,
Że twoje dla mnie miłość przeminęła,
Że będę mogła skarżyć się na ciebie.

Wariatem jest, kto ufa potulności wilka, zdrowiu konia, miłości wyrostka i przysiędze dziwki.

[akt III, scena VI].