Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Honoré de Balzac cytaty

Honoré de Balzac (ur. poniedziałek, 20 maja 1799; zm. niedziela, 18 sierpnia 1850) przeżył 51 lat, 2 miesiące i 29 dni

Honoré de Balzac był francuskim powieściopisarzem który zasłynął cyklem powieściowym "Komedia Ludzka" składającym się z około 130 utworów. Był jedną z postaci która stworzyła podwaliny współczesnej powieści europejskiej.

Książki Honoré de Balzaca:

Komedia ludzka

Strona numer 3

Człowiek może iść od niechęci do miłości; ale skoro zaczął od miłości, a doszedł do niechęci, nie powraca już do miłości nigdy.

Człowiek jest mniej nieszczęśliwy, gdy nie jest nieszczęśliwy sam.

Ci, którzy znają miłość w jej bezmiarach, wiedzą, że nie sposób kosztować jej rozkoszy nie przyswoiwszy sobie jej cnót.

Chwała to słońce martwych.

Antypatia rodzi się ze starcia charakterów, a nie z walki poglądów.

Aby znaleźć w miłości narzędzie szczęścia, trzeba wypić całą czarę bezwstydu i wyrzec się szlachetnych pojęć, które są rozgrzeszeniem błędów miłości.

Aby kobieta była szczęśliwa, nie może zmieniać mężczyzn, tak jak się zmienia koszule.

Aby być szczęśliwym w miłości, trzeba być geniuszem.

To, co czyni przyjaźń nierozerwalną i zdwaja jej urok, to uczucie, którego brak jest miłości: ufność.

Talent, to istota duchowa, która, jak wszystkie żywe stworzenia, w dziecięctwie skłonna jest do chorób.

Wielki pisarz jest męczennikiem, który nie umrze, oto wszystko.

Społeczeństwo odtrąca talenty niezupełne, jak natura uprząta istoty słabe lub niedokształcone.

Poeci wolą raczej chłonąć wrażenia niż wchodzić w innych, aby studiować mechanizm uczuć.

Nie można wydrzeć miłości z serca, tak jak się wyrywa ząb.

Nie można być wielkim człowiekiem tanim kosztem.

Kiedy kobieta dojdzie do tego, iż żałuje swej słabości, przeciąga niby gąbką po całym życiu, aby wymazać zeń wszystko.

Geniusz skrapia swoje dzieła własnymi łzami.

Dziennikarstwo to piekło, otchłań, niesprawiedliwości, kłamstwa, zdrady, której nie można przejść i z której nie można wyjść czystym, chyba mając za przewodnika, jak Dante, boski laur Wergilego.