Cytaty poetów

Czasem powiadam sobie: Los twój jest wyjątkowy, wielbij szczęście innych ludzi...takich mąk, jak twoja, nie zaznał nikt jeszcze!

Gdy przyroda skłania się ku jesieni, jesień nastaje i we mnie, i dokoła mnie.

MEFISTOFELES
otrząsa się

Mądry Polak po szkodzie, lecz jam nie mądrzejszy; od północnego absurd południa nie mniejszy; tu i tam takie same obmierzłe upiory, wylęgłe z mroków głuchych, z wyobraźni chorej.

Komu trzy tysiące lat nie mówią nic, niech w ciemności niewiedzy żyje z dnia na dzień.

Ale trzeba się z tym pogodzić, podobnie, jak musi pogodzić się z istnieniem góry wędrowiec. Gdyby jej nie było, oczywiście, droga byłaby wówczas krótsza i łatwiejsza, ale ponieważ góra istnieje, przeto trzeba się na nią wspinać!...

Kto nie za wiele mniema o so­bie, jest kimś więcej, niż przypuszcza.

Swobodny umysł zniesie wiele.

Ale człowiek może odczuwać nieszczęście tylko do pewnego określonego stopnia, wszystko zaś, co przekracza jego wytrzymałość, może człowieka już tylko zniszczyć lub uczynić obojętnym.

Tylko to, co z serca płynie
W sercu drugich znajdzie wtór.

Lepiej patrzeć mi będzie na nią oczami zakochanego, bo może oczom moim własnym ukazałaby się inną, niż ją teraz widzę, a po cóż psuć sobie piękny obraz?

Kiedy natura człowieka nie znajduje wyjścia z labiryntu splątanych i sprzecznych sił, człowiek musi umrzeć!

Samotność to balsam nieoceniony dla mego skołatanego serca.

O, jak boskim darem jest wyobraźnia!

Gdy otworzysz oczy wydaje ci się już, że widzisz

...jeśli sam nie wniosę miłości, radości, ciepła i rozkoszy, to nie da mi ich drugi, a całym sercem pełnym szczęśliwości nie uszcześliwie drugiego, który stoi przede mną zimny i bezsilny.

Jednego to, drugiego tamto wzruszy,
A każdy widzi to, co nosi w duszy.

Zawsze tym będziesz - czymeś jest.
Wsadzaj peruki z tysiącznymi kudły,
Nogi podwyższaj łokciowymi szczudły,
Wciąż pozostaniesz, czymeś jest.

Jakże możemy mówić, że...coś jest...gdy wszystko przemija, gdy z chyżością błyskawicy przesuwa się, gdy wszystko niezdolne jest jeszcze rozwinąć całej swej siły żywotnej, a już porwane prądem, tonie i rozbija się na skałach?

Wszystko w świecie jest ostatecznie marnością, a za głupca uważam człowieka, ubiegającego się o majątek czy zaszczyty tylko ze względu na innych, jeśli nie jest to jego własną potrzebą ni namiętnością.

Nieporozumienia i gnuśność stwarzają na tym świecie może więcej błędów niż chytrość i złość