Cytaty polskich poetów

Śpię jeszcze,
a tymczasem następują fakty.

Milkniemy w połowie zdania
bez ratunku usmiechnięci.
Nasi ludzie
nie umieją mówić z sobą.

Jeśli nie ma Pan odwagi, żeby do nas przyjść i porozmawiać o nadesłanych wierszach, to może przyjść Pan bez odwagi. Dla nieśmiałych mamy dużo serca. Jakoś z reguły nieśmiali stawiają sobie większe wymagania, są wytrwalsi i intensywniej myślą.

Radość pisania.
Możność utrwalania.
Zemsta ręki śmiertelnej.

Nie znam roli, którą gram, wiem tylko, że jest moja, niewymienna

Życie pisze najbardziej oryginalne, najbardziej komiczne, a jednocześnie najbardziej dramatyczne scenariusze.

Nie umiem się nadziwić, namilczeć się temu.

Wczoraj, kiedy Twoje imię ktoś wymówił przy mnie głośno, to poczułam jakby róża przez otwarte wpadła okno

Moje znaki szczególne to zachwyt i rozpacz.

Po każdej wojnie ktoś musi posprzątać.

Jestem jaka jestem. Niepojęty przypadek, jak każdy przypadek

Albo go kocha albo się uparła. Na dobre, na niedobre i na litość boską.

Roza Weneda
Wężu, kto jesteś?
Ślaz
Umarły ze strachu.

Bądź zdrów! - a tak się żegnają nie wrogi, lecz dwa na słońcach swych przeciwnych - Bogi.

Szczęśliwy, kto się w ciemnych marzeń
zamknął ciszę,
Kto ma sny i o chwilach prześnionych
pamięta...

(...) Miło przy ludziach było raz powiedzieć,
Że się kochamy, i mówić po stokroć...

Są ludzie głupi jak ty, co się trują
porównywaniem dwóch natur w stworzeniu

Opieszała zdrada
Gorsza niż wierność...

Jedna to była dusza, zrozumieć mnie mogła,
I ta nie zrozumiała...

Piramidy, czy została Jeszcze jaka trumna głucha,
Gdziebym złożył mego ducha, Ażby Polska zmartwychwstała?
- Cierp a pracuj! i bądź dzielny, Bo twój naród nieśmiertelny!
My umarłych tylko znamy, A dla ducha trumn nie mamy...