Cytaty polskich poetów

Dla tego wiatru przeklętego to nie była żadna bariera, żadna watolina.

Miałem już wtedy ręce odmrożone, choć tej drugiej zimy owijałem je sobie dwoma szmatami, dwoma takimi ręcznikami, które ukradłem z ustępów w kawiarniach, ale było już za późno. Ale byłem już jednak złodziejem grosza publicznego.

TO WIELKA RZECZ BYĆ ZNOWU W DRODZE, jak mówi Nansen. Ja powiem, że droga jest jak ciągle odkładane samobójstwo, jak ta jedna z nielicznych, może jedyna możliwość niepopełnienia samobójstwa, popełnianego co krok, co krok.

...chcę dzisiaj coś większego upolować, tak mi dopomóż oko niezawodne...

Stacja była oświetlona nowocześnie, z tych rur szklanych co bolą oczy.

Bo strasznie się o mnie bał, a ja też go kochałem strasznie.

Ty, posiany między osty...

...wydobył mi się gardła, ciężki niewymownie, taki spod ziemi, jęk przywalonego górami wszystkimi świata...

...ten czysty biały papier - brudny jest dla liter moich najbielszych...

...słowa...bo nie mogę znaleźć tych, które byłyby lustrem nieskalanie odbijającym...

Zaczął się mój smak na flaki, które dzisiaj zamówiłem i jadłem z miłością, bo wiem że to jest dla mnie wesele.

...sala też była w brudzie wzorzysta...

Patrz, tysiące lat cywilizacji, największe osiągnięcia kulturowe, naukowe, techniczne i tak dalej nie wymazały ludzkiej łzy. Dlaczego? Dlaczego? Po trzykroć: dlaczego? Gdyby mogły ją wymazać, już dawno by ją wymazały. Już dawno. Ale nie wymazały.

(...) czym byłby bez poety ten przemądrzały finansowy świat ? Zagubioną, przepadłą w kosmosie jednogroszówką.

Miałem nie wracać do tyłu, nie cofać się w tył myślami, ale to nie można jednak. W pociągu wszystko się przypomina jednak. Wszystko wraca do głowy samowolnie. Bez wysiłków żadnych myślowych. Jeszcze się jedno nie skończyło, to już drugie się zaczyna. Jeszcze się trzecie nie skończyło, to już czwarte. Taki jest układ znowu swoisty.

Bądź tym, czym jesteś. Naprawdę bądź.

Wszystko to zabawa, wszystko to jest jedna gra.
Ty i ja - teatry to są dwa.
Ty i ja.
Ty - prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.
Nawet kiedy źle ci jest, to nie jest źle.
Bo ty grasz.
Ja - duszę na ramieniu wiecznie mam.
Cała jestem zbudowana z ran.
Lecz kaleką nie ja jestem.

(...) i kiedy smutna jest dusza, ciało smutne jest również.

Każdy ruch może być ostatni. Każdy jeden ruch może być przedśmiertelny.

Weź insiurę na karę i łaciuj, jak jedziesz, bo zrobisz akcydent.