Cytaty pisarzy

Jeśli kogoś kochasz, pragniesz, żeby ten ktoś kochał ciebie.

Wybaczyłem, bo cię kocham i nienawidzę żyć bez ciebie.

Jedno łączyło tych dwóch chłopców, których tak bardzo kochała; obaj wierzyli w nią, nawet kiedy ona nie wierzyła w siebie.

Kołysała się w przód i w tył, przyciskając do siebie miecz, jakby był jedyną rzeczą, którą kochała, i pozwoliła krwi płynąć zamiast łez.

Henry, ty płoniesz - przerwał mu Will. - Wiesz o tym, prawda?

- Zawsze uważałem, że miłość ogłupia, osłabia, czyni złym Nocnym Łowcą. Miłość jest niszcząca. Wierzyłem w to.

Jace tylko potrząsnął głową i zwrócił się do Churcha:
-Hodge. Tym razem naprawdę Hodge. Zaprowadzisz nas gdzieś indziej, to przerobię cię na rakietę tenisową.

- Nienawidzę tracić ludzi. - W jej głosie pobrzmiewała dzika nuta. Rozpacz kogoś, kto stracił zbyt wiele, zbyt młodo. - Nienawidzę.

Aniele, daj mi cierpliwość, żebym go nie udusił i mądrość, bym wbił mu trochę rozsądku do jego zakutego łba.

Wszyscy mamy swoje sekrety, bo nie chcemy ranić tych, którzy nas kochają.

- Został wampirem zaledwie przed kilkoma dniami- powiedziała w końcu w czasie tańca. - Tak mówiłeś. Wcześniej był chłopcem.
- Jeśli ci to w czymś pomoże, podejrzewam, że już wcześniej nieznośny.

Wiem, co oznacza "większa sprawa". Oznacza torturowanie niewinnych, brutalne morderstwa, odwracanie się od dawnych przyjaciół, a wszystko w inię większego celu, gdy w rzeczywistości chodzi o chciwość i dziecinadę ubrane w wymyślne formułki.

W tej sytuacji prywatność to luksus, na który żadne z nas nie może sobie pozwolić.

Nic nie jest za darmo. Za wszystko trzeba płacić. Za każdą korzyść płaci się inną rzeczą. Za każde życie - śmiercią. Nawet za twoją muzykę, o której tyle słyszeliśmy, trzeba było zapłacić. Zapłatą za tę muzykę była twoja żona. Piekło jest teraz zadowolone.

- Jest coś pociągającego w tej myśli - stwierdził. - Utraty całej kontroli. Nie sądzisz?

- Myślisz, że po prostu chcę być z tobą, żeby pokazać, jakim jestem potworem. I może jestem potworem. Nie znam na to odpowiedzi, ale wiem, że nawet jeśli mam w sobie krew demona, jest we mnie również krew ludzka. I nie mógłbym cię tak kochać, gdybym nie był choć trochę człowiekiem. Bo demony pragną, ale nie kochają. A ja...

To jest tak jak z raną od demonicznej trucizny. Trzeba zostawić ją w spokoju i pozwolić jej się wygoić. Kiedy zdejmujesz bandaże, otwierasz ranę. Za każdym razem, kiedy Jace cię widzi, jest tak, jakby zrywał bandaże.

- Myślałem, że dobry wojownik to taki, który nie kocha. Nie dba o nic, a zwłaszcza o siebie. Podejmowałem każde ryzyko. Rzucałem się na demony. Chyba przyprawiłem Aleca o kompleksy, bo on wolał przeżyć.-Jace uśmiechnął się krzywo.-A potem poznałem ciebie. Byłaś słabą Przyziemną, niewyszkoloną na wojowniczkę. Ale później zobaczyłem, jak bardzo kochasz matkę i Simona. Tak, że jesteś gotowa iść do piekła, żeby ich ratować. Poszłaś do hotelu wampirów. Nie odważyliby się na to Nocni Łowcy z wieloletnim doświadczeniem. Miłość nie uczyniła cię słabą, tylko silniejszą od ludzi, których znałem. I uświadomiłem sobie, że to ja jestem słaby.

- Może powinienem coś kupić mamie - rzucił z goryczą w głosie. - Co najlepiej oddałoby życzenia: "Dziękuję, że wyrzuciłaś mnie z domu i udajesz, że nie żyję?"
- Orchidee?

Simon splótł palce z jej palcami. Czuł się tak, jakby płynęli po ciemnej rzece, a wokół nich gromadziły się cienie. Tylko jej ręka była kotwicą, która trzymała go w miejscu.