Cytaty francuskich pisarzy

(...) nie sądzę bowiem, aby człowiek mógł łatwo osiągnąć szczęście! Szczęście można porównywać do pałaców na zaczarowanych wyspach, gdzie smoki strzegą furty zamku: kto chce go zdobyć, musi stoczyć z nimi walkę (...)

Niestety, tak zawsze bywa, szczęście chwili obecnej zaćmiewa niepewność przyszłości.

Czy ci się zdarzyło kiedykolwiek poczuć nieprzezwyciężoną sympatię do osoby, którą widzisz po raz pierwszy? Zdaje ci się wtedy, że znasz ją od wieków, zastanawiasz się, gdzie i kiedy ją widziałaś, a ponieważ nie możesz sobie przypomnieć, dochodzisz do wniosku, że to było chyba w poprzednim życiu i że ta sympatia to tylko budzące się wspomnienie?

- I owszem, jest nadzieja - odparł spokojnie starzec - ale ta jedynie, że stryczek może pęknąć.

Nie puszczaj nikomu płazem, prócz Pana Kardynała i Króla. Jedynie odwaga, pojmij to dobrze, jedynie odwaga pozwala dziś szlachcicowi utorować sobie drogę. Ten, kto uląkł się choćby na chwilę, być może w tej chwili traci okazję, którą ofiarował mu los. Jesteś młody i powinieneś być dzielny z dwóch powodów: po pierwsze, ponieważ jesteś Gaskończykiem, po drugie, ponieważ jesteś moim synem. Nie omijaj sposobności i szukaj przygód. Nauczyłem cię robić szpadą, masz przegruby z żelaza i pięści stalowe, bij się, kiedy się tylko sposobność nadarzy, bij się tym bardziej, że pojedynki są zabronione, trzeba więc podwójnej odwagi, by się bić. Mój synu, mogę dać ci tylko piętnaście talarów, konia i rady, których wysłuchałeś.

Machnąć na coś ręką to łatwa forma pobłażania.

Kobieta zakochana szuka pomocy u mężczyzny, co często ją gubi.

Każdy ma niestety własny punkt widzenia, który mu przeszkadza dostrzegać punkt widzenia innych.

Kto ma umysł trzeźwy i solidny, budzi się zawsze z tą myślą, z którą zasnął.

O ile wiem, nikt mnie nie kochał - tym gorzej! - i oczywiście z tej przyczyn ja nikogo nie kocham, tym lepiej! Oto moje wyznanie wiary.

Życie jest zawsze niby katastrofa okrętu, podczas której toną nasze nadzieje.

Ten, kto sam nienawidzi, łatwo się rozezna w czyichś uczuciach.

[...] niewielka przeszkoda może czasem udaremnić wielki zamiar.

Bóg poratował go w sposób ludzki - gdyż Bóg nie czyni już cudów.

Należało teraz wrócić do życia, między ludzi i zająć w społeczności zaszczytne miejsce, uzyskać wpływy i władzę, którą daje na tym świecie bogactwo — pierwsza i największa z potęg, jakimi człowiek rozporządza.

Bóg życzy sobie, abyśmy go rozumieli i zastanawiali się nad jego potęgą: dlatego dał nam wolną wolę.

Dusza sama zakreśla sobie widnokrąg.

Ach, przecież to jasne, że biłbym się dla wymienionych powodów, ale w zamian za ból przewlekły, nieustanny, głęboki, wypłaciłbym, gdybym tylko zdołał, bólem takim, jaki mi zadano: oko za oko, ząb za ząb, jak mówią ludzie Wschodu, nasi niedoścignieni mistrze, wybrani spośród wybranych, którzy potrafili utkać sobie życie ze snu, a świat ich otaczający zamienić w raj.

Tym więc sposobem Edmund, który przed trzema miesiącami wzdychał tylko do wolności, dziś już nie zadowalał się nią, zaczął wzdychać do bogactwa; wina nie leżała po stronie Edmunda, ale samego Boga - który ograniczając władzę człowieka, obdarzył go jednocześnie pragnieniami bez granic.

Będziesz miał rację wieszając, ale nie będziesz jej miał, jeżeli ciebie powieszą.