Cytaty muzyków

Genetycznie zostałem ukształtowany jako optymista.

Fałszujemy codzienność stereotypami. To mentalne znieczulenie na zjawiska, które irytują, drażnią, często na takie, których nie możemy pojąć.

Dla mnie końcem pewnej epoki w polskiej rozrywce był koncert Edyty Górniak w domu handlowym Reduta. To było wejście polskiej piosenki, namiastki gwiazdy, między ogórki konserwowe i przysmak śniadaniowy.

Człowiek taki, jak ja, który ma za sobą mnóstwo porażek, mnóstwo zwycięstw, mnóstwo medialnych zawirowań, każdy koniec traktuje jako początek.

Człowiek, który nie ma pasji, w moim prywatnym rankingu, jest trochę jak inwalida drugiej grupy.

Czasami miłość bywa interesowna, ale człowiek jest na tyle głupi, że zanim się zorientuje, ona zdąży już ten interes załatwić.

Chyba jestem niepełnosprawny, dlatego że należę do tego społeczeństwa i jestem dziedzicem tych wszystkich uświadomionych i nieuświadomionych stereotypów, obciążeń, tradycji historycznych. To jest nasza niepełnosprawność. Takie grzebanie w wizerunkach: Piłsudski a Dmowski, tradycja a Ojczyzna, Bóg, Honor. Jak widzę tych śmiesznych ludzi, którzy te wielkie słowa mielą w swoich małych gębach, to myślę, że to jest właśnie polska niepełnosprawność. Dokładnie to, o czym pisał Gombrowicz, że naszym największym problemem jest nasze poczucie misji.

Bawię się moim wizerunkiem. To jest nie tyle kpina z tendencji pod tytułem „na zawsze młody”, co z dziennikarzy, którzy bardzo często przychodzą kompletnie nieprzygotowani na wywiad (...) Bo ja w 90. proc. wywiadów kłamię, zmyślam, konfabuluję i robię literackie życiorysy jak Marek Hłasko i dziennikarze to kupują.

Jesteś twardy jak chleb z „Biedronki”.

Niedługo twoje zdjęcia pojawią się w encyklopedii zdrowia w dziale paraliż i drgawki.

Jak na zwłoki ruszasz się znakomicie.

Ja lubię ludzi, którzy dobrze czują się w swoim towarzystwie. Zakochanie w sobie to początek romansu na całe życie.

Witam państwa w jedynym programie, gdzie goście są prawie tak ważni jak prowadzący.

Polska jest jak dziecko z zespołem Downa. Należy kochać, nie należy porzucać, ale nie należy mieć nadziei, że wyzdrowieje.

Moja żona to się jeszcze nie urodziła. A jej matka jest w podstawówce.

Wymiana protez osobowości w pokoju obok.

Wiesz, co by było, gdyby te ściany miały uszy? Popełniłyby samobójstwo.

Obrzygałeś mnie tym wykonaniem.

Masz tylko jedną wadę: brak Ci zalet.

Jedyne co mnie tu trzyma, to grawitacja.