Cytaty muzyków

Pewnie nie będę pierwszą osobą, która to mówi, ale ludzie są tam /w Japonii/ niezwykle uprzejmi, ciepli i ciekawi przybyszów spoza wyspy. Nawet jeśli jest to wyuczone, związane jakoś z kodem kulturowym, to jest naprawdę miłe, bo takich reakcji nie jest aż tak dużo w codziennym koncertowym życiu. Na pewno przerosło to moje oczekiwania.

Oprócz planu, ciężkiej pracy, potencjału i talentu trzeba mieć też dużo szczęścia. Trzeba przyciągać do siebie nie tylko publiczność, ale również ludzi, którzy we właściwym momencie pokierują tobą, popchną cię i dadzą dodatkowe plecy.

Rzeczywiście w domu słuchało się sporo Pink Floydów, Beatlesów, Roda Stewarta, Cata Stevensa, ale też Marka Grechuty. Myślę, że gdzieś wpływ tamtych artystów czuć w mojej muzyce i zawdzięczam im dużą część mojej muzycznej edukacji.

Pisanie muzyki do filmu i teatru wiąże się z zupełnie innymi zadaniami, potrzebami, ta muzyka ma wyrażać inne emocje. Jest tworzona w innym celu, ma być tłem lub wyrażać uczucia, których na ekranie nie widać, a które reżyser chciałby, żeby były wyrażone.

Szkoła muzyczna, pomijając kilka rzeczy, z którymi się nie zgadzałam lub nie odpowiadały mojej wrażliwości, dała mi w zasadzie wszystkie narzędzia, które doprowadziły mnie do miejsca, w którym jestem. Rzemiosło przyniosło łatwość pracy z muzyką i przekazywania swoich pomysłów dalej, np. innym wykonawcom. Dała mi również szansę na komponowanie muzyki na zamówienie m. in. do filmów. To byłoby moim zdaniem dużo trudniejsze i bardziej pracochłonne, gdybym opierała się wyłącznie na intuicyjnej wiedzy bez świadomości nazw dźwięków. Nie mówiąc o rozpisywaniu utworów w formie partytur. Szkoła dała mi zawód, a później mogłam zrobić z tym co chciałam i pójść w kierunku, który mi odpowiadał.

Wydaje mi się, że daję sobie radę. Nie czuję się wcale dużo bardziej wrażliwa niż inne osoby, które znam. Stąpam dość mocno po ziemi, więc ta wrażliwość, chyba bardziej się wyraża w muzyce (śmiech). Wiodę całkiem normalne życie, prowadzę własną firmę, stawiam czoła codziennym problemom – jak każdy z nas.

Niech piękno tego, co kochasz, będzie tym, co robisz.

Nie lubię myśleć, że moje piosenki dają ludziom jakieś rady.

Większość ludzi czeka na pojawienie się muzy. To bardzo niepewne. Ja siadam i ścigam muzę, próbując pracować.

Wydaje mi się, że im jesteś starszy, tym bardziej stajesz się niewidzialny.

Jestem typem zatwardziałego pesymisty. Nic na to nie poradzę, że patrzę na świat w określony sposób.

Blues jest zaszczepiony w każdej muzycznej komórce, która unosi się wokół twojego ciała.

Spędziłem całe życie waląc głową w brak wyobraźni innych ludzi.

O poranku jestem bardzo samokrytyczny.

Ogólnie rzecz biorąc, jako muzyk zawsze czułem się jak oszust.

Dżentelmen nigdy nie mówi o swoim krawcu.

W szkole byłem odpychający dla dziewczyn.

Nie mam żadnych kompetencji, by mówić o wewnętrznej polityce Ameryki. Ale jako osoba z zewnątrz jestem zdumiony faktem, że zachęca się was do kupowania broni, ale jeśli użyjecie jej do celu, do którego jest wyraźnie przeznaczona, dostaniecie karę śmierci. Ten aspekt Ameryki jest trochę tajemniczy.

Starzejąc się, zauważam, że staję się coraz bardziej nieskuteczny na wiele różnych sposobów, a częściowo wynika to z tego, że nie mam już młodzieńczego poczucia, że to, co robię, ma jakikolwiek prawdziwy wpływ na cokolwiek.

Ze smutku zbudowano całe światy
Z tęsknoty uczyniono wielkie cuda
To tylko małe łzy, kochanie, pozwól im się wylać
I połóż głowę na moim ramieniu
Za moim oknem świat poszedł na wojnę
Czy jesteś tym, na którego czekałem?