Cytaty duchownych rzymskokatolickich

Miłość świadczona innym jest największym dobrodziejstwem dla nas samych, którzy zdobywamy się na okazywanie miłości.

Miłość musi być próbowana jak złoto w ogniu prób; tylko mała miłość w ogniu prób kruszeje. Wielka oczyszcza się i rozpala.

Miarą naszej miłości ma być miłość, jakiej dla siebie oczekujemy od całego świata.

Łatwiej zmienić ustrój, trudniej odmienić człowieka.

Ludzie postanowili, aby Boga nie było, ale nie wiedzą, że on nie ma obowiązku stosowania się do naszych uchwał.

Ludzie mówią – „czas to pieniądz”. Ja mówię inaczej – „czas to miłość”. Pieniądz jest znikomy, a miłość trwa.

Każda rzecz wielka musi kosztować i musi być trudna. Tylko rzeczy małe i liche są łatwe.

Każda nienawiść, każda pięść wyciągnięta przeciw bratu – jest przegraną.

Jeżeli najbardziej niewinne i bezbronne dziecko nie może czuć się bezpiecznie w jakimś społeczeństwie, wówczas już nikt bezpiecznie czuć się w nim nie może!

Jeśli cokolwiek warto na świecie czynić, to tylko jedno – miłować.

Jesteśmy mocni w wierze, ale… słabi w czynie.

Jak trudno jest miłować – ale jak warto jest miłować.

Gdy znajdę w sobie choć jeden akt miłości, już nie jestem nędzą.

Gdy gaśnie pamięć ludzka, dalej mówią kamienie.

Gdy człowiek tak bardzo wydobędzie się z siebie, że ma już odwagę być poczytanym za nic, dopiero wtedy jest wolność, wspaniałość i zwycięstwo – najtrudniejsze, bo nad samym sobą.

Drogi kamień nie przestaje być sobą nawet wtedy, gdy spadnie w błoto i zabrudzi się.

Drobne i nieznaczne dokonania mogą nas uczynić wielkimi, podczas gdy wielkie mogą nas upodlić, jeśli są źle wykonane.

Człowiek, który nie lubi i nie umie przebaczać, jest największym wrogiem samego siebie.

Człowiek ujawnia swoją osobowość w sposobie traktowania innych.

Człowiek jest tak mocno związany ze sobą, że trudno mu o sobie zapomnieć, można jednak wyrobić w sobie zwyczaj myślenia o innych.