Szewcy i inne dramaty cytaty :: Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy) :: strona numer 2

Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Losowe cytaty Szukaj

Ma se radio, ma se stylo, ma se kino (...) czego mu trza? A sam w sobie jest ścierwo podłe, guano pogodne, przebrzydłe.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Pomyje mrożone piję przez rurkę jak mazagran. Potworne cierpienie! Flaki mam takie odparzone, jakby mi kto lewatywę ze stężonego kwasu solnego dał.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Aż boli od tego gadania, purwa jej sucza maść!

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Nie instytucje tworzą człowieka, ale człowiek instytucje.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Mmmm uuu! - Auauuuuuu! Jak boli całe nie spełnione życie.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Różnorodność przeżyć nigdy nie zaszkodzi,
Jeśli człek się przy tym nie bardzo zasmrodzi,
A gdy i to nawet, i tak nic nie szkodzi,
Bo właściwie mówiąc, kogo to obchodzi! Hej!

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Tak żyć nie można, nie wolno, a żyje się jednak - to straszne.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Nie myśleć nic, bo śmierć z przerażenia nad samym sobą czai się zza każdego węgła.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Tylko fikcje małego wycinka społecznego bytu naszego gatunku stworzyły fikcję sensu całości bytu.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Istnienie jest potworne, zrozum to.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Do dzieci i ludzi prostych nigdy nie należy się, jak to mówią, zniżać. Oni się na tym od razu poznają i to ich obraża tylko.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Ja nie myślę mózgiem - o nie, bynajmniej. To myśli we mnie mój potwór.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Ludzkości nie ma - są tylko robaki w serze, który jest też kupą robaków.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Prawdy największe są też banalne.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

o prawdzie filozoficzne

I zapomnimy o tym życiu strasznym w bezsensie ostatecznym, najgorszym, bo do cna uświadomionym.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

- Nie mogę uwierzyć, żeby tak straszna siła, jak nasza, zgniła bezwładnie.
- A iluż tak wierzyło i zgniło. Życie jest straszne.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Czy to tylko nie złudzenie, że my naprawdę nowe życie tworzymy? Może się tak łudzimy, aby ten komfort właśnie usprawiedliwić. A może rządzą nami siły, których istoty nie znamy? I jesteśmy w ich rękach marionetkami tylko. Czemu "mario" - a nie "kaśko-netkami"? Ha? To pytanie z pewnością minie bez echa, a w nim coś z pewnością jest.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Z wibrionów powstaliśmy - w wibriony się obrócimy.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Chciałbym żyć krótko jak efemeryda, ale tęgo, a tu wlecze się ta gówniarska kiełbasa bez końca, aż za szary, nudny, jałowcowo-nieśmiertelnikowy horyzont beznadziejnego jałowego dnia, gdzie czeka wszawa zatęchła śmierć.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)

Wytrzymać istnienie bez obłędu, rozumiejąc choć trochę jego esencję, bez zatumanienia się religią czy społecznikostwem, to nadludzkie niemal zadanie.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Witkacy)