Cytaty poetów

Nieznajomy wróg jakiś miesza ludzkie rzeczy.

My, nieposłuszne, Panie, dzieci Twoje,
W szczęśliwe czasy swoje
Rzadko Cię wspominamy,
Tylko rozkoszy zwykłych używamy.

Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest, lituj mej żałości (...)!

(...) czas doktór każdemu.

A my rozumy swoje przedsię udać chcemy,
Hardzi między prostaki, że nic nie umiemy.

Kupićby cię mądrości za drogie pieniądze,
Która (jeśli prawdziwie mienią) wszystkie żądze,
Wszystkie ludzkie frasunki umiesz wykorzenić (...).

Zyskiem człowiek zwać musi, w czem nie popadł szkody.

Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim,
Moja droga Orszulko, tym zniknienim swoim!
Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:
Jedną maluczką duszą tak wiele ubyło.

Skryte są Pańskie sądy; co się Jemu zdało,
Najlepiej, żeby się też i nam podobało.

Nikomu, albo raczej wszytkim, swoje księgi
Daję. By kto nie mniemał (strach to bowiem tęgi),
Że za to trzeba co dać, wszyscy darmo miejcie.
O drukarzu nie mówię, z tym się zrozumiejcie.

Nic wiecznego na świecie:
Radość się z troską plecie (...).

A szkoda zwać człowiekiem, kto bydlęce żyje (...).

Wiatrem nadziane puknęły nadzieje.

Ty nie miej za stracone,
co może być wrócone.

Serce roście patrząc na te czasy!

Przeto chciejmy wziąć przed się myśli godne siebie,
Myśli ważne na ziemi, myśli ważne w niebie;
Służmy poczciwej sławie, a jako kto może,
Niech ku pożytku dobra spólnego pomoże.

A kiedy cię pocałuję,
Trzy dni w gębie cukier czuję.

Miło szaleć, kiedy czas po temu (...).

Kto tak mądry, że zgadnie,
Co nań jutro przypadnie?

Kto mi dał skrzydła, kto mię odział pióry
I tak wysoko postawił, że z góry
Wszystek świat widzę, a sam, jako trzeba,
Tykam się nieba?