Bodaj źle zginął każdy człowiek nieprawdziwy, Każdy chytry pochlebca i każdy chełpliwy; Mówią bowiem: „Z ust naszych dobrze się mieć mamy; Każdy w swej gębie wolen, my pana nie znamy.”
A tak o sobie, wy królowie, czujcie, Wy, którym władza do rąk jest podana; Oglądajcie się w swych sprawach na Pana, Tego się bójcie i Tego szanujcie!
Wszechmocny Panie, wiekuisty Boże, Kto się Twym sprawom wydziwować może? Kto rozumowi, którym niezmierzony Ten świat stworzony?
Powstań, Panie, a broń mię w mej niewinności; Żaden mój nieprzyjaciel Twojej srogości Nigdy wytrzymać nie mógł; biłeś je w gęby, A oni w krwawym piasku zbierali zęby.
Kto się w opiekę poda Panu swemu A całym prawie sercem ufa Jemu, Śmiele rzec może: „Mam obrońcę Boga, Nie będzie u mnie straszna żadna trwoga.”
Płacz sprawiedliwy i skargę moję Przypuść przed świętą obliczność swoje; Usłysz, o Sędzia nienaganiony, Ust nieobłudnych głos niezmyślony!
Com dawno tuszył i w głos opowiedał, Że obelżenia i krzywdy tak znacznej Cierpieć nie mieli waleczni Grekowie: Teraz już posły ich u siebie mamy, Którzy się tego u nas domagają, Aby Helena była im wydana, Którą w tych czasiech przeszłych Aleksander, Będąc w Grecyjej, gość nieprawie wierny, Uniósł od męża i przez bystre morze Do trojańskiego miasta przyprowadził.
Dobrą nowinę paniej swojej niosę. Rozumiem temu, że już dawno tego Poselstwa czeka, serce swe troskami I płaczem trapiąc. Ale oto prawie Na czas wychodzi z domu. O królowa, Wdzięcznej nowiny posła masz przed sobą.
Wy, którzy pospolitą rzeczą władacie, A ludzką sprawiedliwość w ręku trzymacie, Wy, mówię, którym ludzi paść poruczono I zwirzchności nad stadem bożym zwierzono: Miejcie to przed oczyma zawżdy swojemi, Żeście miejsce zasiedli boże na ziemi, Z którego macie nie tak swe własne rzeczy, Jako wszytek ludzki mieć rodzaj na pieczy.
Po co mię próżno, srogi Apollo, trapisz, Który, wieszczego ducha dawszy, nie dałeś Wagi w słowiech, ale me wszytki proroctwa Na wiatr idą nie mając u ludzi więcej Wiary nad baśni próżne i sny znikome? Komu serce spętane albo pamięci Zguba mojej pomoże? Komu z ust moich Duch nie mój użyteczen i zmysły wszytki Ciężkim, nieznośnym gościem opanowane? Próżno się odejmuję, gwałt mi się dzieje; Nie władne dalej sobą, nie jestem swoja.
O boże na wielkiem niebie! Drogo to, widzę, u ciebie, Dać młodość i baczenie zaraz; jedno płacić Drugiem trzeba; to dobre, a tego żal stracić.
By rozum był przy młodości: Nigdy takiej obfitości Pereł morze i ziemia złota nie urodzi, Żeby tego nie mieli tym dostawać młodzi.
O nierządne królewstwo i zginienia bliskie! Gdzie ani prawa ważą, ani sprawiedliwość Ma miejsca, ale wszytko złotem kupić trzeba.
