Cytaty pisarzy

Wartość ma nie tylko sam podarunek ale też sposób, w jaki zostaje ofiarowany.

(...) każda rzecz, od nasionka rośliny do nieśmiertelnej duszy naszej jest cudem, a jednak człowiek nie chce temu wierzyć.

Jedno "nie" byłoby może, jak się okaże później, cały mój los zmieniło. Owe cztery dni podróży skróciły mi życie młodzieńcze o sześć lat - i człowiek nazywa się wolnym? Prawda, że możemy chwytać wątki przed nami rozpostarte, lecz nie widzimy, jak są powikłane.

Tak mało znałem jeszcze świat, w wielu rzeczach byłem dzieckiem, chwytałem więc pierwszą lepszą dłoń, którą mi przyjaźnie podano, i za jeden uścisk ręki oddawałem całe zaufanie.

(...) ludzie rzadko mają łzy dla cudzych cierpień, jeżeli te nie budzą podobnych w ich własnej piersi. Jesteśmy wszyscy nawet w największych troskach i boleściach samolubni.

- Jestem za delikatna dla tego świata - powiedziała leżąc w rynsztoku.

- Świat jest nic nie wart - mówił kogucik. - Wszystko jest głupstwem.
Kogucik na dachu był, jak to mówią, zblazowany, uczyniłoby go to zapewne w oczach ogórka interesującym, gdyby o tym wiedział (...)

"Kogut podwórzowy i kogucik na dachu".

Tylko nieliczne sprawy nie są zagadkowe. Porządek nie jest zagadkowy. Sprawiedliwość nie jest zagadkowa. Policja też nie jest zagadkowa. Natomiast każdy człowiek idący ulicą jest zagadkowy, ponieważ nic o nim nie wiemy.

Nie ma pan pojęcia, ile jest na świecie zagadek. Każdy dom, każda rodzina to zagadka.

Nie wszystko widzieć możemy oczami ciała naszego, ale kiedyś, kiedyś, ujrzymy może cuda, które dziś przeczuwa tylko tęsknota jakaś i pragnienie, ukryte niby klejnot tajemniczy w duszy człowieka.

Pośrodku kościoła stała otwarta trumna, leżał w niej umarły, którego jeszcze nie pogrzebali. Jan nie przestraszył się wcale, bo miał czyste sumienie i wiedział, że umarli nie robią nikomu nic złego. Tylko żywi źli ludzie krzywdzą.

Bo nie ma śmierci; co żyło, żyć będzie.

Łza to najdroższy klejnot dla śpiewaka, większej nagrody nikt mu dać nie może.

Więc nie chcesz pomóc Gerdzie? Nie możesz jej dać żadnej władzy?
— Zmiłuj się, renie, powiedz, cóż ja jej więcej dać mogę nad tę władzę, którą sama posiada? Czyż nie widzisz jej siły i potęgi? Czyż nie widzisz, że ludzie i zwierzęta służą jej i wypełniają jej wolę? Czyż nie widzisz, że bosa i uboga, pół świata już przebyła, a wszyscy jej pomagają i nic się jej oprzeć nie może? Takiej władzy my jej nie damy. Takiej władzy nie może dać jej nikt na świecie i od nas ona jej nie potrzebuje, bo źródło potęgi ma we własnym swym sercu, a tym źródłem jest dobroć, miłość i niewinność. Jeśli te trzy klucze nie otworzą przed nią pałacu królowej śniegu i nie ocalą Kaja, to my także uczynić tego nie zdołamy.

To nie są chmury, to są góry, piękne, wielkie góry, tam dopiero wznosi się człowiek ponad chmury, wysoko, wysoko!

Kiedy więc wieczorem siostry trzymając się pod ręce, wypływały wysoko na powierzchnię, najmłodsza, która zostawała sama, patrzyła za nimi bliska płaczu, ale syrenki nie mają łez i przez to dużo bardziej cierpią.

Istnieją ludzie, w krórych towarzystwie człowiek czuje się lepiej, wszystko, co gorzkie przemija, a świat rozpromienia słońce...

Tak właśnie wiecznie młoda dusza ze swoim kwitnącym pięknem wychyla się zza starej maski baśni.

Szczęście można znaleźć tam, gdzie ludzi zadowala drobiazg, bo kochają i są kochani.

- Chodź ze mną na dach! - mówił kot, a Rudi go rozumiał, i to jak najdokładniej, bo kiedy jest się dzieckiem, nie umiejącym jeszcze mówić, rozumie się równie dobrze mowę kur i kaczek, kotów, psów jak i mowę ojca i matki, tylko trzeba być małym. Nawet laska dziadka potrafi wówczas rżeć i jest prawdziwym koniem z głową, nogami i ogonem. Niektóre dzieci jeszcze bardzo długo rozumieją tę mowę; mówi się o nich, że są zatrzymane w rozwoju, że strasznie długo pozostają dziećmi. Ale czegóż to się nie mówi!