Cytaty angielskich pisarzy

Gildor rozmyślał się przez chwilę.
- Nie podoba mi się to wszytko - rzekł wreszcie. - Spóźnienie Gandalfa nie wróży nic dobrego. Ale przysłowie mówi: "Nie mieszaj się w sprawy czarodziejów, są bowiem chytrzy i skorzy do wpadania w złość'". Wybór należy do ciebie: idź albo czekaj.

- (...) Pokochałem cię, choćby za to, żeś mnie wiele fatygi kosztował, czego ci nie zapomnę nigdy. Tak samo jak nie zapomnę chwili, kiedy cię znalazłem na wzgórzu po ostatniej bitwie. Gdyby nie Gimli, zginąłbyś niechybnie. Nauczyłem się przy tej sposobności, jak wygląda stopa hobbita, gdy z całej jego osoby tylko ona sterczy spod zwału trupów.

- Wołałeś mnie, królu. Jestem. Co mój król rozkaże?
- Abyś się dłużej nie błąkał w ciemnościach. Zbudź się, Faramirze! - odparł Aragorn. - Jesteś zmęczony. Odpocznij, posil się i bądź gotów, gdy po ciebie wrócę.

- Żegnaj, księżniczko Rohanu. Piję za pomyślność twego rodu, twoją i całego plemienia. Powtórz swojemu bratu te słowa: na drugim brzegu ciemności może spotkamy się znowu!

- Jestem pewien, że daliście mi najcięższe rzeczy - poskarżył się Frodo. - Współczuję ślimakom i innym stworzeniom, które dźwigają domy na własnych plecach.

Widzieli Światło na Zachodzie - mawiał - więc w końcu Ciemność musi umknąć przed blaskiem bijącym z ich twarzy.

Niebezpiecznie wychodzić za własny próg, mój Frodo – powiadał nieraz. – Trafisz na gościniec i jeśli nie powstrzymasz swoich nóg, ani się spostrzeżesz, kiedy cię poniosą.

Nad stawem przy młynie rosła wierzba płacząca i nauczyłem się na nią wspinać. (…) Pewnego dnia została ścięta. Nic z nią nie zrobili — pień leżał po prostu na ziemi. Nigdy tego nie zapomniałem.

- Gdzież to bywałeś, jeśli wolno wiedzieć? - spytał Thorin Gandalfa, gdy jechali obok siebie.
- Przepatrywałem drogę przed nami - odparł czarodziej.
- A co cię sprowadziło z powrotem w najodpowiedniejszej chwili?
- Spojrzałem w porę na drogę za sobą - odpowiedział Gandalf.

Wielu żywych zasługuje na śmierć. I wielu ginących zasługuje na dalsze życie. Czy potrafisz im je zwrócić? Więc nie szafuj tak wyrokami śmierci, albowiem nawet najmędrsi nie potrafią dojrzeć wszystkich konsekwencji.

"Nieprzyjaciel bowiem wzrasta w siły, a my wciąż słabniemy. Naród nasz przezywa zmierzch, jesień, po której już nie rozkwitnie wiosna" – mówi Faramir. – "Ludzie [...] w większości popadli w zepsucie i szaleństwa. Wielu rozmiłowało się w ciemnościach i czarnej magii. [...] nawet sam Gondor także ściągnął na siebie upadek, gnuśniejąc po trosze i łudząc się, że Nieprzyjaciel śpi, podczas gdy on był wprawdzie przepędzony z tych stron, ale nie zmiażdżony".

Tylko słaby duch łakoci potrzebuje, by urosnąć w siłę.

Moje imię wzrastało przez całe życie, a ja żyję już bardzo, baardzo długo, dlatego też moje imię jest jak jedna opowieść.

To samobójstwo! Nikłe szanse powodzenia! Na co czekamy?

Bo wspomnienie nie nasyci serca ~Gimli.

Kiedy nadejdzie sroga zima i kres położy mym marzeniom,
Gdy żadne pasje i wysiłki nie będą mogły sprostać cieniom,
Zacznę wyglądać tęsknie ciebie i znowu zobaczę cię rada,
Abyśmy wspólną poszli drogą, gdyż źle się przyszłość zapowiada.

Wszystko się zmieniło, lecz gdzieniegdzie zachowała się prawda.

- Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. A wszystko dobre, co się dobrze kończy.

(...) Białe Góry zabłysły błękitem i purpurą, wystrzelając w niebo ostrymi szczytami, na których olśniewająca biel wiecznych śniegów zabarwiła się teraz rumieńcem jutrzenki.

Często tak bywa, Samie, gdy jakiś skarb znajdzie się w niebezpieczeństwie: ktoś musi się go wyrzec, utracić, by inni mogli go zachować.