Cytaty Anglików

Do domu serca głos nas gna, gdzie Białe rośnie Drzewo. I gwiazda blaskiem tam za dnia ostatni brzeg oblewa.

Odwróć twarz od zielonego świata i spójrz tam, gdzie wszystko wydaje się jałowe i zimne.

Władca Pierścieni jest oczywiście zasadniczo dziełem religijnym i katolickim...

Kto odwróci bieg wartki czasu odwrotnego?

...niezepsute kobiety są instynktownie monogamiczne. Mężczyźni nie [...] Mężczyźni po prostu takimi nie są, taką mają zwierzęcą naturę. Monogamia [...] dla nas, mężczyzn, jest fragmentem "objawionej" etyki, zgodnej z wiarą, a nie ciałem.

Elfowie rzadko udzielają porady nie obwarowanej zastrzeżeniami, rada bowiem to niebezpieczny dar, nawet gdy mędrzec daje ją mędrcowi. Nikt nigdy nie zna wszystkich okoliczności i możliwych skutków jakiejś sytuacji.

RZĄD to abstrakcyjny rzeczownik oznaczający sztukę oraz proces rządzenia i pisanie go wielką literą, jakby odnosił się do ludzi, powinno być przestępstwem. Gdyby ludzie nauczyli się mówić o "radzie króla Jerzego, Winstonie i jego bandzie", przyczyniłoby się to znacznie do oczyszczenia myślenia i zatrzymania przerażającego osuwania się w Ichniokrację.

Często tak musi być, gdy coś jest zagrożone: ktoś musi skarb porzucić, utracić, aby ktoś inny mógł go zachować.

(…) jakoby tylko szaleńcy albo głupcy mogli myśleć o XX wieku bez przerażenia.

Obrońcy są jednak ważniejsi od bram, a żadne też wrota nie sprostają słabemu nawet atakowi, jeśli tamtych zabraknie.

Gdy nie zbraknie woli, zawsze wyjście się znajdzie.

- (...) serce mnie przestrzega.
- Serce przestrzega? A przed czym znowu?(...)
- Przed zwłoką. Przed drogą, która wydaje się łatwiejsza i bezpieczniejsza. Przed uchylaniem się od ciężaru, który na mnie spoczął. Przed, wybacz, ale muszę to w końcu powiedzieć, zbytnią ufnością w siłę i mądrość ludzi.

Nie ubiór jednak, lecz czyny zdobią człowieka.

- Chciałam być kochana przez kogoś innego - odparła. - Ale od nikogo nie pragnę litości.

Ziarenko odwagi żyje utajone (nieraz, co prawda, dość głęboko) w sercu najbardziej nawet spasionego i nieśmiałego hobbita i czeka na moment jakiegoś ostatecznego i rozpaczliwego niebezpieczeństwa, żeby zakiełkować.

Każdy dzień, który upłynie od twego wyjazdu, dla mnie będzie rokiem.

Eowyno, czy mnie nie kochasz, czy też nie chcesz pokochać?

- Ale ciekawi mnie jeszcze... - zaczął hobbit.
- Litości! - zawołał czarodziej - Jeśli twoją ciekawość zaspokoić mogą tylko kolejne odpowiedzi, do końca swoich dni będę już tylko odpowiadał na właściwe pytania. No dobrze, czego jeszcze chcesz się dowiedzieć?
- Imion wszystkich gwiazd i żywych istot, a także poznać historię Śródziemia, Nieboskłonu oraz Mórz Rozłąki - roześmiał się Pippin. - To chyba jasne!

(...) Czasem jak ogromne drzewo w kwiatach, czasem jak biały narcyz, drobny i smukły. Twarda jak diament, łagodna jak światło księżyca. Ciepła jak promień słońca, zimna jak gwiazda. Dumna i daleka jak szczyt w śniegach, wesoła jak wiejska dziewczyna, która wiosną wplata stokrotki w warkocze.(...) Może zresztą słusznie widzą w niej istotę niebezpieczną, bo ma w sobie wielką siłę. Można się o nią rozbić jak łódź na skale, można zatonąć jak hobbit w rzece; ale czy wolno winić skałę albo rzekę?

- Życzę wszystkim dobrej nocy. Był to niezwykły dzień, bez dwóch zdań. Ale wszystko dobre co się dobrze kończy, choć może nie powinniśmy tego mówić, zanim nie dotrzemy do celu.