Cytaty Anglików

Nie szafuj życiem bez potrzeby, tylko dlatego, żeś rozgoryczony.

Przed nim stało Drzewo, jego Drzewo, ukończone. Jeśli można było powiedzieć coś takiego o żyjącym Drzewie, którego liście się otwierały, gałęzie rosły i chwiały się na wietrze (…) Popatrzył na Drzewo, powoli uniósł ręce i szeroko je rozłożył. — To dar! — powiedział.

- Coś ci dolega Frodo? - spytał jadący obok Gandalf.
- Tak, boli mnie ramię. Rana znowu się odezwała, a pamięć ciemności wciąż wisi nade mną. Dziś mija rok tamtego dnia.
- Cóż, niestety, są takie rany, które się nigdy do końca nie zaleczą - rzekł czarodziej.
- Obawiam się, że tak właśnie jest z moją. Naprawdę nigdy chyba nie ma całkowitych powrotów. Co z tego, że znajdę znów w Shire, jeśli wcale nie zobaczę jej takiej samej, gdyż i ja nie jestem już ten sam. Zostałem raniony nożem, zębem, powaliła mnie trucizna, niosłem okrutny ciężar. Gdzież wreszcie znajdę prawdziwy odpoczynek?

- Sama historia nie kończy się - odparł Frodo - lecz osoby biorące w niej udział odchodzą, gdy kończy się ich rola. Nasza rola także się skończy, prędzej czy później.

- W tym celu właśnie zostaliście wezwani. Mówię: wezwani, jakkolwiek nie ja was do swego domu zwoływałem, goście z różnych dalekich stron! Przybyliście i spotkaliście się wszyscy w tym samym dniu, jak gdyby przypadkiem. A jednak to nie przypadek.

- Eowino, nie chciałbym, żeby świat się skończył, nie chciałbym tak prędko utracić tego, co dopiero teraz znalazłem.
- Utracić, co znalazłeś? - spytała. Spojrzała mu w oczy poważnie i łagodnie. - Nie wiem, co mógłbyś w tych dniach znaleźć i co obawiasz się stracić. Nie, nie mówmy o tym, przyjacielu. Nie mówmy o niczym! Stoję na jakiejś okropnej krawędzi, ciemności nieprzeniknione wypełniają otchłań u moich stóp i nie wiem, czy za mną jest jakieś światło. Nie mogę się jeszcze odwrócić. Czekam na dopełnienie się losu.
- Wszyscy na to czekamy - rzekł Faramir.

- Gdybym do własnych sił dołączył jego moc, rozporządzałbym zbyt wielką, straszliwą potęgą, a Pierścień zyskałby nade mną władzą tym większą, tym bardziej zabójczą (...) Bo nie chcę stać się podobny do Władcy Ciemności. A przecież Pierścień trafia do mojego serca poprzez litość, litość dla słabości; pożądam siły po to, by czynić dobrze.

I rozpłakał się nagle. A z nim razem śmiało się i płakało całe wojsko i dopiero gdy wśród śmiechu i łez czysty głos minstrela wzbił się dźwiękiem złota i srebra, ucichli wszyscy. Minstrel śpiewał to w języku elfów, to we Wspólnej Mowie, aż serca słuchaczy poruszone słodyczą słów wypełniły się radością ostrą jak miecze i myśl ich uleciała w krainę, gdzie ból i szczęście stapiają się w jedno, a łzy poją weselem jak wino.

- Ja tej rzeczy nie wezmę, nie schyliłbym się po nią, gdyby leżała na gościńcu. Nawet gdyby Minas Tirith chwiała się w posadach i gdybym ja tylko mógł ją uratować używając oręża Czarnego Władcy dla jej dobra i ku własnej sławie.

Królowie wznosili grobowce bardziej okazałe niż pałace, w których żyli, a imiona przodków były im droższe od potomków.

Hurin rzekł:
"Król zaprawdę okazał nam wielką łaskę, jeśli wszakże tobie nie wystarcza nasze słowo, gotowi jesteśmy przysiąc".

...jestem dostatecznie mądry, aby wiedzieć, iż są takie zagrożenia, od których trzeba się trzymać jak najdalej.

Muszę najpierw ochłonąć i pomyśleć. Bo łatwiej krzyknąć "hop", niż przeskoczyć.

Nigdy nie żartuj sobie ze smoka, póki jeszcze zipie.

Czyżbyś nie wierzył w przepowiednie tylko dlatego, że sam przyłożyłeś rękę do ich spełnienia?

Niczym w minionej mrocznej epoce, tylko Kościół chrześcijański będzie pielęgnował jakiekolwiek tradycje (zmienione i być może - wypaczone) wyższej cywilizacji umysłowej, jeśli nie zostanie zmuszony do ucieczki do nowych katakumb.

- Czym jest dla ciebie Oksford, chłopcze?
- Uniwersytetem, miejscem nauki.
- Nie, chłopcze, to fabryka! A co się w niej produkuje? Powiem ci. Opłaty. Zakarbuj to sobie w pamięci, a zaczniesz rozumieć, co się tu dzieje.

Niechaj szczęście was nie opuszcza w drodze, a potem czeka na was za rodzinnym progiem.

Mijałem okręty o żaglach wydętych i zapomniane wraki. Aż port wytęskniony, zmierzchem otulony, morskie wskazały mi ptaki.

Mimo wielu prób koniuszkami stóp dotknąć się mogą jedynie. Lecz może jest ląd, gdzieś daleko stąd, gdzie tańczy się w niebios głębinie?