Cytaty Amerykanów

Nie wiem, czy to mnie uznała za nieodpowiednią, czy tylko mój posag.

Miał chore plecy i nie mógł dźwignąć niczego, co było cięższe niż kufel brązowego ale.

Gębosraj zmarszczył brwi, jakby ta myśl sprawiała mu ból.
– Nie, panie. Nie zrobiliśmy tego, niech nas chuj.

Znowu pizda? To dziwne, że mężczyźni tacy jak Suggs obrażali kobiety nazwą jedynego, co w nich cenili.

Dziewczyny dostają herby, lecz nie dostają mieczy. Bękartom daje się miecze, ale nie herby. Tak już jest, mała siostrzyczko, lecz nie ja wymyśliłem te zasady.

Zakładnicy szli w miejsce, którego żaden z nich nigdy dotąd nie widział, by służyć zakonowi, który od tysięcy lat był wrogiem ich ludu, lecz mimo to Jon nie widział łez i nie słyszał też płaczu matek. To jest lud zimy - powiedział sobie. Tam, skąd pochodzą, łzy zamarzają na policzkach.

Nic nie wiedzą, Ygritte. A co gorsza, nie chcą się nauczyć.

- Potrzebuję tylko odwagi. Chcesz, by Dorne zapamiętało mnie jako pokonanego?
- Dorne o żadnym z nas nie będzie pamiętało zbyt długo.

W pięknej sukni i w koronie na głowie była królową. Naga, zakrwawiona i utykająca była tylko kobietą.

- Jeśli się nie mylę, jesteś szlachetnie urodzoną damą. Lady Asha z rodu Greyjoyów.
- Jestem Asha z rody Greyjoyów, tak jest. Jeśli chodzi o to, czy jestem damą, opinie są podzielone.

- Był odważny.
Czy mnie wystarczyłoby odwagi, by stawić czoło takiemu potworowi tylko z włócznią w ręce?
- Chciałeś powiedzieć, że zginął odważnie - dodał Gerris.

- Jestem na rozkazy Jego Miłości.
- Nie Miłości - poskarżył się seneszel. - To westerowski tytuł. - Jego Wspaniałość, Jego Promienność albo Jego Czcigodność.

Odpowiedniejsza byłaby Jego Próżność.

Musiał stawić czoła wrogom. Najgorszemu rodzaju wrogów - braciom.

Może i nie potrafię uczynić swych poddanych dobrymi, ale przynajmniej spróbuję sprawić, by stali się mniej źli.

Trupa yunkijskich kastratów będących własnością Yurkhaza zo Yunzaka zaśpiewała pieśni w starożytnym języku Starego Imperium. Ich głosy były wysokie, słodkie i niewiarygodnie czyste.
- Słyszałaś kiedyś taki śpiew, ukochana? - zapytał Hizdahr. - Mają głosy bogów, nieprawdaż?
- Tak - potwierdziła. - Ale zastanawiam się, czy nie woleliby mieć narządów mężczyzn.

Jest zimny, pamiętliwy, ponury i nie ma poczucia humoru. A to są tylko jego zalety.

Królowa nie należy do siebie, lecz do swego ludu.

- Możemy walczyć z tyloma, z iloma będzie trzeba, szczeniaku - odparł Cromm. - Im więcej ich przyjdzie, tym większa chwała. Będą o nas śpiewać pieśni.
- Z pewnością, ale czy będą to pieśni o twojej odwadze, czy o moim szaleństwie?

Złoto jest słodkie, ale życie słodsze.

- To była wojna dziewięciogroszowych królów? - zapytał Hyle Hunt.
- Tak ją zwali, choć nie widziałem żadnego króla, a i nie zarobiłem ani grosza. Ale z całą pewnością była to wojna.