Cytaty o sumieniu: 54 cytaty i aforyzmy

Ani tragedia, ani komedia nie stanowią wcale żywiołów serio - te nie wrażeń, lecz sumienia dotyczą, i stąd to dzieje się, że tak utęskliwych lamentów, jako i wyśmiewisk można nadużyć, czyniąc je zupełnie zobojętnionymi, gdy tymczasem serio nigdy obojętnym nie bywa ani jest.

(...) uczciwośc jest to rzecz taka, która od sumienia zależy, więc na każdym miejscu świata tego sumienie świadome zła i dobra czystym pozostać może...

"Sumienie ma swoje prawa, ponieważ ma obowiązki" [cytat za kard. J. H. Newman`em, wybitnym obrońcą praw sumienia].

Sumienie i tchórzostwo to niemal jedno i to samo, Basilu. Sumienie to nazwa reklamowa firmy, ot co.

Doświadczenie aż nazbyt potwierdza wątpliwości co do tego, czy sumienie wszystkich i zawsze wskazuje czyn słuszny. I dalej: albo każde moje przekonanie uważam za głos sumienia, a wtedy zbędne jest wszelkie poszukiwanie dobra, i wskazane tylko słuchanie głosu sumienia, zbędna jest praca moralna, niby w najbardziej kwiecistym systemie moralności. Albo też nie każde moje przekonanie jest głosem sumienia; trzeba ten głos odnaleźć, ale wtedy, jakiż jest probierz do odróżnienia?

Niegdyś wnioskowano: sumienie odrzuca ten postępek; a więc ten postępek jest godny potępienia. W rzeczy samej sumienie odrzuca pewien postępek, ponieważ już od dawna jest on potępiony. Sumienie wtóruje tylko: nie stwarza ono żadnych wartości. To, co ongi skłaniało do odrzucenia pewnych postępków, to było nie sumienie, lecz przeświadczenie (lub przesąd) co do ich następstw...Przytakiwanie sumienia, miłe uczucie „zgody z sobą” stoi na tym samym poziomie, co upodobanie artysty w swym dziele - nie dowodzi ono niczego...Zadowolenie z siebie nie jest miarą wartości tego, do czego się ściąga, tak samo, jak brak jego nie jest argumentem przeciwko wartości jakiejś rzeczy. Wiemy zbyt mało, byśmy mogli mierzyć wartość swych postępków: brak nam do tego możności zajmowania stanowiska obiektywnego: kiedy odrzucamy jakiś postępek, jesteśmy także nie sędziami, jeno stronnikami...Szlachetne wzruszenia, jako towarzysze postępków, nie dowodzą bynajmniej ich wartości: artysta może z najwyższym patosem stanu wewnętrznego wydać na świat nędzotę. Winno by się raczej powiedzieć, że te wzruszenia są zwodnicze: nęcąc, odciągają nasz wzrok i naszą siłę od krytyki, od ostrożności, od podejrzenia, że jakieś głupstwo robimy...robią nas głupimi.

Gdy się tresuje swe sumienie, to gryząc, całuje nas ono zarazem.

Wyrzuty sumienia wydają mi się, swego rodzaju złym okiem.

Sumienie to chaos urojeń, żądz i pokus, tygiel marzeń, jaskinia myśli, których człowiek się wstydzi, to szatańska narada sofizmatów, to pole walki różnych namiętności.

- Chcę powiedzie, że człowiek ma jednego tyrana: ciemnotę. Głosowałem przeciw temu tyranowi. Z tego tyrana zrodziło się królestwo, które swoją władzę opiera na fałszu, podczas gdy wiedza opiera swoją władzę na prawdzie. Tylko wiedza może rządzić człowiekiem.
- I sumienie - dorzucił biskup.
- To jedno i to samo. Sumienie to suma wiedzy przyrodzonej, którą nosimy w sobie.

Sumienie - to kłębowisko urojeń, pożądań i wysiłków, to ziejąca ogniem otchłań marzeń, jaskinia myśli, których się wstydzimy; to pandemonium sofizmatów, pobojowisko namiętności.

Prawdziwą bowiem karą, jedynie rzeczywistą, jedynie zastraszającą i skuteczną jest ta, która istnieje w świadomości własnego sumienia.

Sprawiedliwość nie trwa wiecznie, ma swój koniec; za to sumienie jest wieczne i nigdy nie umiera.

Sumienie to tysiąc świadków.

Sumienie miał czyste. Nieużywane.