Cytaty polskich poetów

tak by het gdzieś gnało, gnało,
tak by się nam serce śmiało
do ogromnych, wielkich rzeczy,
a tu pospolitość skrzeczy,
a tu pospolitość tłoczy,
włazi w usta, uszy, oczy;

SAMOTNIK:
To ja, - to ja, - mych własnych słucham ech.
Cóż ze mnie ludziom - Bogu?

ECHO:
Śmiech.

Ja umiem stać wyżej.

Piję, piję bo ja muszę,
bo jak piję, to mnie kłuję;
wtedy w piersi serce czuję

Nienawiść jest potężniejsza niż miłość. (...) Na nienawiść trzeba się zdobyć.

Ptak ptakowi nie jednaki człek człekowi nie dorówna dusa dusy zajrzy w oczy nie polezie orzeł w gówna

Dola, Los, wieczna krzywda człowieka!

To wszystko jest i poza tobą i poza mną, bo to są rzeczy, które są i dla których niczyich oczu nie potrzeba.

Tajemnicą jest kobieta.

Pamiętaj na drugi raz:
wprzód całować, potem pić.

Poeta:
Po całym świecie możesz szukać Polski, panno młoda, i nigdzie jej nie znajdziecie.

Panna Młoda:
To może i szukać szkoda.

Poeta:
A jest jedna mała klatka -
o, niech tak Jagusia przymknie rękę pod pierś.

Panna Młoda:
To zakładka gorseta, zeszyta troche przyciaśnie.

Poeta:
A tam puka?

Panna Młoda:
I cóz za tako nauka?
Serce!?

Poeta:
A to Polska właśnie.

Jest szczęście co się ze mną mija
i nieszczęście, które mnie tuli

Skąd ta żałość, skąd niemoc, skąd śmierci żądanie?-
Jakiż się smutku cień nad wami kładzie?-
Wasze śpiewy, rozmowy- ukazują groby.
Sztandary otulacie szarfami żałoby.

Odznaczy się- a niewątpliwie, że się odznaczy,
bo za tym goni;-
jedno, że ci młodzi romantyzują;
oni poetyczni są- udzielne króle
fantazji; każdy z nich gra wielką rolę
komandorską;
patrzę po czołach, wszędy samowolę
bajrońską czytam:
jako żołnierz w portfelu układa poemat
własnego bohaterstwa...

Przecie trza wprzódy wypróbować. trza coś przecierpieć, coś przeboleć, żeby móc miłość uszanować.

I trzeba wiedzieć, że jeśli są rzeczy, które ode mnie zależeć powinny, to grzechem jest pytać się o nie innych i żądać ich od innych.

Wyście sobie, a my sobie,
każden sobie rzepkę skrobie.

Tak, by nam się serce śmiało do ogromnych, wielkich rzeczy. A tu pospolitość skrzeczy...

MASKA 4:
Gaśnie sztuka. Przemaga życie.

KONRAD:
Nie. Rozwija się sztuka.

MASKA 4:
A życie?

KONRAD:
Życie dla mnie nie istnieje.

Człowiek myślący tak górnie jest grzybem społeczeństwa, w którym raczy przebywać.