Cytaty francuskich poetów

Jeżeli o okropności wojny chcecie przekonać tego, który nie jest jej przeciwnikiem, nie traktujcie go z góry jak barbarzyńcę. Zanim go osądzicie, postarajcie się go zrozumieć.

Istnieje zaleta, która nie ma odpowiedniej nazwy. Można powiedzieć: powaga, ale to słowo nie jest zadowalające. Bo ta cecha może iść w parze z najbardziej uśmiechnięta wesołością. Jest to raczej właściwość cieśli, który bez wahania staje przed swym kawałkiem drewna, dotyka go, mierzy i daleki od lekceważenia skupia na nim wszystkie swoje umiejętności.

Uśmiech na twarzy posągu nie składa się z potu, uderzeń dłuta, iskier, które ono krzesze, i marmuru. Uśmiech nie wywodzi się z kamienia, ale z twórcy. Wyzwól człowieka, a stanie się twórcą.

Twarz nadana kamiennej figurze jest kwintesencją wszystkich twarzy, które rzeźbiarz odrzucił. Wszystkie mogą być piękne. Ale nie wszystkie równocześnie.

W tajemnicy każdego człowieka istnieje wewnętrzny krajobraz: z nietkniętymi równinami, z wąwozami milczenia, z niedostępnymi górami, z ukrytymi ogrodami.

Szanuję to, co trwa dłużej niż ludzie.

Czas przemija; a my jesteśmy tak daleko...I bogactwo tej ziemi przecieka nam przez palce jak drobny piasek pustynnych wydm.

W świecie, gdzie życie tak naturalnie łączy się z życiem, gdzie kwiaty nawet w powiewie wiatru łączą się z kwiatami, gdzie łabędź zna wszystkie łabędzie, tylko ludzie budują sobie samotność.

Zdarza się czasem, że chcąc być dowcipnym, popełniamy małe kłamstwa.

Jeżeli ktoś kocha jakiś kwiat, który istnieje w jednym egzemplarzu pośród tysięcy i tysięcy gwiazd, to wystarczy mu do szczęścia, żeby nań patrzył. Myśli wtedy: "Tam gdzieś jest mój kwiat..."
Ale jeżeli owieczka ten kwiat zje, to temu komuś robi się tak, jak gdyby wszystkie gwiazdy zgasły

Człowiek nigdy nie jest zadowolony z miejsca swego pobytu

Logika zabija życie.

Źle ci tutaj. Ale to wszystko jest twoje.

W świetle księżyca patrzyłem na blade czoło, na zamknięte oczy, na pukle włosów poruszane wiatrem i mówiłem sobie, że to, co widzę, jest tylko zewnętrzną powłoką. Najważniejsze jest niewidoczne.

Czerwone punkciki świeciły w mroku. Ogniki papierosów, świetlna sygnalizacja rozmyślań.

Przedmioty na pozór się nie zmieniają, ale czym jest diament albo perła, jeśli nikt ich nie chce: szlifowanym szkiełkiem.

Trudno doprowadzić do tego, aby o poddaniu decydowali najodważniejsi, równie trudno – aby za poświęceniem opowiadali się najtchórzliwsi.

Kwiaty są tak pełne sprzeczności! Byłem zbyt młody, żeby umieć ją kochać.

On wcale nie myśli (...) i dlatego nie zdarza mu się myśleć błędnie.

Nie odległością mierzy się oddalenie. Za murem swojskiego ogrodu może się kryć więcej tajemnic niż za murem chińskim, a milczenie szczelniej osłania duszę małej dziewczynki niż złoża piasków oazy na Saharze.