Cytaty francuskich poetów

Dzieci powinny być pobłażliwe dla dorosłych.

Dzieciństwo, ten wielki obszar, z którego wyszedł każdy z nas! Skąd jestem? Z mojego dzieciństwa. Jestem z mojego dzieciństwa – jak z określonego kraju.

Jeżeli walczysz z czymkolwiek, cały świat staje się w twoich oczach podejrzany, bo wszystko jest możliwym schronieniem i pokarmem dla wroga. Jeżeli walczysz z czymkolwiek, powinieneś i siebie unicestwić, ponieważ i w tobie samym jest, choćby minimalna cząsteczka tego co zwalczasz.

Aby istnieć, trzeba przede wszystkim przyjąć na siebie odpowiedzialność.

Smak chleba, którym dzielimy się z innymi, nie ma sobie równych.

Aby działać z pełnym przekonaniem, trzeba mieć poczucie, że będzie z tego jakiś pożytek.

Aby poznać, nie wystarczy rozłożyć na części i wyjaśnić. Trzeba nauczyć się patrzeć. Chcąc jednak coś dostrzec, musimy najpierw uczestniczyć. A to niełatwa sztuka...

Czy ludzie, rozproszeni przez życie po ukończeniu szkoły, mogą być pewni, że się jeszcze kiedyś zobaczą?

Nie przedmiotu człowiekowi potrzeba, ale Boga.

Żałować czegokolwiek to taki sam absurd, jak żałować, że się nie urodziłeś w innej epoce, lub że nie jesteś niski, kiedy jesteś wysoki, albo że nie żyjesz w innym kraju, i w tych absurdalnych rojeniach znajdować powód do rozpaczy na każdą chwilę.

Szalony, kto zgrzyta zębami unosząc się gniewem na przeszłość, która jest jak granitowy blok i zamknięta. Przyjmij ten dzień tak, jak jest ci dany, zamiast bić głową o nieprzekraczalnym mur.

Cywilizacja zbudowana jest na tym, czego od ludzi wymaga, a nie na tym czego im dostarcza.

Każ im budować razem wieżę, a uczynisz ich braćmi. Ale jeśli chcesz, żeby się znienawidzili, rzuć im ziarna.

Nawet żebraka, nie przeceniając jego znaczenia, traktowałem zawsze jak ambasadora Boga.

Muszę znieść tę czy ową gąsienice, skoro pragnę ujrzeć motyle.

Nie mam prawa robić ani mówić czegokolwiek, co pomniejsza człowieka w jego własnych oczach. Liczy się nie to, co ja myślę o nim, lecz to, co on myśli o sobie samym. Uwłaczanie godności człowieka jest przestępstwem.

Ale nadchodzi dzień, kiedy w dziewczynie budzi się kobieta. Marzy, by wreszcie postawić komuś piątkę. Ta piątka leży na sercu. Wtedy właśnie zjawia się jakiś głupiec. Po raz pierwszy przenikliwe oczy mylą się i stroją przybysza w piękne piórka. Jeśli głupiec mówi wiersze, dziewczyna ma go za poetę. (...) I oddaje serce, które jest zdziczałym sadem, temu, kto lubi tylko strzyżone parki. I głupiec bierze księżniczkę w niewolę.

Choć życie ludzkie jest bezcenne, zawsze postępujmy tak, jakby było coś cenniejszego niż ludzkie życie...

Zwycięstwo ...Klęska ...te słowa nie mają żadnego sensu. Życie jest ponad tymi wyobrażeniami i już przygotowuje nowe. Zwycięstwo osłabia jeden naród, klęska pobudza do życia inny. Klęska którą poniósł Riviere, jest być może krokiem, który zbliża do prawdziwego zwycięstwa. Liczy się jedynie to, co się teraz dzieje.

(...) tylko w obliczu tajemnicy człowiek się załamuje. Trzeba, żeby nie było tajemnic. Trzeba, żeby ludzie zagłębiali się w tę ciemną otchłań i powracali z niej mówiąc, że nic się nadzwyczajnego nie stało. Trzeba, żeby człowiek zapuszczał się w najtajniejsze jądro nocy, w sam jej gąszcz, nie mając nawet latarki zaledwie oświetlającej ręce lub skrzydło, ale odpychającej odeń to co nieznane - bodaj na długość ramienia.