Cytaty pisarzy fantasy

- Nikt z nas nigdy nie jest gotowy - powiedział.
- Do tego, żeby być rycerzem?
- Nie, na śmierć.

Bogowie trzymają nas wszystkich w dłoniach i do nich należy dawanie życia i śmierci, ale ludzie w swej pysze doszukują się winy u swych pobratymców.

Mam nadzieję, że okaże się mężczyzną, jakim jest w moim przekonaniu, a nie jakim jawi się w moich domysłach.

- Nie widziałeś jej żelaznego wnętrza, jedynie jej urodę.

- W kutasa też mam się ukłuć?
- Nie zaszkodzi.
- Tobie z pewnością nie. Zresztą właściwie mógłbym go sobie uciąć. I tak nie mam z niego żadnego pożytku.
- Nie krępuj się. Wygarbujemy go, wypchamy, sprzedamy i zarobimy fortunę. Członek karła ma magiczną moc.
- Od lat powtarzam to kobietom.

Jaime uśmiechnął się znacząco. Ludzie potrafili wyczytać z takiego uśmiechu najrozmaitsze rzeczy, jeśli im na to pozwolić.

Nieśmiały jak dziewica w noc poślubną - zauważył zwiadowca cichym głosem. - I prawie tak samo piękny. Czasami człowiek zapomina, jak wspaniale potrafi wyglądać ogień.

Wasza miłość najlepiej wie, że silny człowiek zawsze robi sobie wrogów, którzy opowiadają kłamstwa za jego plecami.

Nigdy do mnie nie przychodziła. Czekała, aż ja przyjdę do niej. Ulega mi, ale muszę ją o to prosić.

Zapamiętajcie pieśń moją, bo gdy mnie już nie będzie wszystkie pieśni umilkną na wieki.

(...) nie miał nic poza wątpliwościami. Nawet ich nie potrafił zwyciężyć.

Skończył już szesnaście lat i był dotknięty przekleństwem młodzieńczej pewności siebie, niezmąconej zwątpieniem ani poczuciem humoru, a za to połączonej z arogancją naturalną dla tych, którzy z urodzenia są wysocy, przystojni i jasnowłosi.

Fantasy unosi się na skrzydłach Ikara, rzeczywistość lata Southwest Airlines.

Wiedza może być równie cenna jak złoto, bardziej śmiercionośna niż sztylet.

...Galyeon nie przedstawał śpiewać. Pieśń miała siedemdziesiąt siedem zwrotek, wydawało się jednak, że jest ich tysiąc. Po jednej dla każdego gościa w sali. Przez jakieś dwadzieścia ostatnich Tyrion zajął się piciem, by oprzeć się pokusie zatkania uszu pieczarkami.

Bliznę pozostawioną przez ostrze jego brata ukrywały płaszcz i kołnierz, lecz jej twarz wyglądała jeszcze gorzej, niż ją zapamiętał. (...) Rozoraną paznokciami twarz pokrywały strzępy skóry i czarna krew. Najstraszniejsze były jednak oczy. Widziały go i były pełnie nienawiści.

Wszyscy ludzie są z wody, wiesz o tym? Kiedy ich przekłujesz, woda wycieka z nich i umierają.

Powiadają, że zimą jest tutaj tak zimno, iż śmiech zamarza ludziom w gardle i ich dusi (...) Może dlatego Starkowie mają tak mało poczucia chumoru.

Tchórzliwy - rzekł - rymuje się pięknie z nieżywy.

Złe wieści, mój panie. Nie takim słowem powinniśmy odpłacać za gościnę, ale skoru ktoś zadaje pytanie, powinien mieć tyle odwagi, by przyjąć odpowiedź. Stark nie wrócił.