Cytaty amerykańskich pisarzy fantasy

- Co, ja? Celibat? Zapłakałyby się wszystkie dziwki od Dorne do Casterly Rock.

Życie jest ciepłem, ciepło jest ogniem, a ogień jest tylko u Boga.

Dobra groźba jest często skuteczniejsza niż cios.

Nikt się nie wzbogaca dzięki dobroci.

Żaden władca nie może uczynić ludzi dobrymi.

Będę żył i umrę na posterunku. Jestem mieczem w ciemności. Jestem strażnikiem na murach. Jestem ogniem, który odpędza zimno, światłem, które przynosi świt, rogiem, który budzi śpiących, tarczą, która osłania krainę człowieka.

(...) każdy nowy siniak to nowa lekcja, a każda nowa lekcja czyni Cię lepszym.

Powiedz więc, co uratowałaś? - Twoje życie. Mirri Maz Duur roześmiała się szyderczo. - Spójrz na swojego khala i zobacz, co warte jest życie, kiedy odbierzesz wszystko inne,

- Ja nawet nie znam swojej matki - powiedział Jon. - Bez wątpienia była to kobieta. Przeważnie są to kobiety.

Skąd zresztą wiadomo, że kości nie mogą kłamać? Dlaczego śmierć miałaby uczynić człowieka prawdomównym albo nawet bystrym? Zmarli są na pewno nudni i ciągle utyskują. Ziemia jest za zimna, mój nagrobek powinien być większy, dlaczego on ma więcej robaków ode mnie...

Milczenie jest przyjacielem księcia. Słowa są jak strzały. Gdy już je wypuścisz, nie możesz ich przywołać z powrotem.

- Ach, moje ty słodkie letnie dziecko - powiedziała Stara Niania. - Co ty wiesz o strachu? Strach przychodzi zimą,
mój mały panie, kiedy spada śnieg na sto stóp głęboki, a z północy wyje lodowaty wiatr. Strach przychodzi długą nocą,
kiedy słońce nie wychodzi całymi latami, a dzieci rodzą się, żyją i umierają w ciemności. Wilkory stają się coraz bardziej
głodne, a po lasach chodzą biali.

Fetor, który wypełnił wychodek świadczył jednak dobitnie, że często powtarzany żart o jego ojcu był tylko kolejnym kłamstwem. Okazało się, że Tywin Lannister wcale nie srał złotem.

Są starzy najemnicy i odważni najemnicy. Ale nie ma starych, odważnych najemników.

Kiedy słońce zajdzie, nie zastąpi go świeca.

Słyszałem, że odwaga i szaleństwo są kuzynami.

- Co Król wymarzy - powiedział - jego Namiestnik zbuduje.
- Kiedyś przygwoździłem do łóżka dziewuchę jakiegoś rybaka, a ona przedstawiła mi bardziej dosadną wersję tego powiedzenia, która krąży wśród biedoty. Oni mówią, że Król je, a Namiestnik zbiera gówno.

Czasami sobie myślę, że wszyscy tylko udają odważnych, a wcale tacy nie są. Może to dzięki udawaniu stajemy się odważni.

Można pomalować ropuchę w paski, ale nie stanie się od tego tygrysem.

W ostatecznym rozrachunku słowa to tylko wiatr.