Cytaty greckich pisarzy

Albowiem cnocie czas jeden świadectwo wystawi,
a złość nieprawych dzień jeden wyjawi

Bywa, że słuszność i szkodę przyniesie.

Nieszczęście wzbudza wielki strach.

Pięknie on mówił i zlecił przezorność,
Bo człek porywczy zbyt łatwo się potknie.

(...) prawda jest siłą w mej duszy.

Lecz mąż, co zbłądził, nie jest pozbawiony
Czci i rozwagi, jeśli wśród nieszczęść
Szuka lekarstwa i nie trwa w uporze.

Bo kto jedynie sam sobie zawierzy,
Na swojej mowie polega i duszy,
Gdy go odsłonią, pustym się okaże.
Choćby był mądry, przystoi mężowi
Ciągle się uczyć, a niezbyt upierać.
Widzisz przy rwących strumieniach, jak drzewo,
Które się nagnie, zachowa konary,
A zbyt oporne z korzeniami runie.

Ale nie rzucaj niepewnych podejrzeń,
Bo się nie godzi złych mienić prawymi,
Ni prawych złymi bez wszelkiej przyczyny.

Jeszcze najlepiej żyć tak - od dnia, do dnia

Siła jest dziwów, lecz nad wszystkie sięga
Dziwy człowieka potęga.

Hołd jednak temu, kto choć w śmierci progu / Dorówna bogu.

Nie ma zaś większej klęski od nierządu: / On gubi miasta, on domy rozburza, / On wśród szeregów roznieca ucieczkę.

A więc bacząc na ostatni bytu ludzi kres i dolę,
Śmiertelnika tu żadnego zwać szczęśliwym nie należy,
Aż bez cierpień i bez klęski krańców życia nie przebieży.

Nad szczęścia błysk, co złudą mar,
Najwyższy skarb - rozumu dar.
A wyzwie ten niechybny sąd.
Kto bogów lży i wali rząd.
I ześlą oni swą zemstę i kary.
Na pychę słowa w człowieku,
I w klęsk odmęcie - rozumu i miary.
W późnym nauczą go wieku.

Jak lotne ptaki, wartkie błyskawice,
Mkną ludzie cwałem w Hadesu ciemnice.

Biada tej wiedzy, co szkodę niesie wierzącym.
[Tyrezjasz]

Bo nie ma gorszej dla ludzi potęgi jak pieniądz: on to i miasta rozburza, on wypiera z zagród i domu, on prawe dusze krzywdzi i popycha.

A najgorszą męką tą, którą człowiek własną ściągnie ręką

Wszystko ma swój kres i czas
[Kreon].

(...) najwyższym darem łaski bogów
Jest niewątpliwie u człowieka rozum.