Cytaty i aforyzmy ❤ Ulubione (0) Kategorie Autorzy Profesje Narodowości Najlepsze Cytaty losowe Szukaj

Antygona

Antygona - dzieło będące starożytną gracką tragedią (dramatem) władzy.

Inne książki Sofoklesa:
Ajas • Edyp w Kolonie • Elektra • Filoktet • Król Edyp • Trzy dramaty: Antygona; Król Edyp; Elektra

A i ja nawet, chociaż wiernie służę,
Prawie się w duszy na ukazy burzę,
A boleść serce mi rani,
Bo straszny widok uderza me oczy:
Do wszechchłonącej Antygona kroczy
Ciemnej Hadesu przystani.

Wiedz dobrze, że nie ma bardziej mroźnego uścisku, jak w złej kobiety ramionach.

Anim ja zmarła, ani też przy życiu, śmierć mnie już trzyma w swym mroźnym spowiciu.

Bo radość jeśli w człowieku przygaśnie, to trzymam, że on nie żyje, lecz żywym jest trupem.

Com sam namotał, sam teraz rozwiążę.

Wynalazł mowę i myśli dał skrzydła,
I życie ujął w porządku prawidła,
Od mroźnych wichrów na deszcze i gromy
Zbudował sobie schroniska i domy,
Na wszystko z radą on gotów.
Lecz choćby śmiało patrzał w wiek daleki,
Choć ma na bóle i cierpienia leki,
Śmierci nie ujdzie on grotów.

Zginie – to śmiercią sprowadzi zgon inny.

Gdzie brat na brata podniósł ramię,
Tam obok trupa poległ trup.

W toń nieszczęść sunę spienioną.

Mój los - współkochać, nie współnieawidzić.

Jeżeli upaść, to z ręki paść męskiej, bo hańba doznać od niewiasty klęski.

Zmarłych czcić – czcigodny czyn,
Ale godny kaźni błąd –
Łamać prawo, walić rząd.
Tyś zginęła z własnych win.

Lecz mąż, co zbłądził, nie jest pozbawiony
Czci i rozwagi, jeśli wśród nieszczęść
Szuka lekarstwa i nie trwa w uporze.

Bo kto jedynie sam sobie zawierzy,
Na swojej mowie polega i duszy,
Gdy go odsłonią, pustym się okaże.
Choćby był mądry, przystoi mężowi
Ciągle się uczyć, a niezbyt upierać.
Widzisz przy rwących strumieniach, jak drzewo,
Które się nagnie, zachowa konary,
A zbyt oporne z korzeniami runie.

Siła jest dziwów, lecz nad wszystkie sięga
Dziwy człowieka potęga.

Hołd jednak temu, kto choć w śmierci progu / Dorówna bogu.

Nie ma zaś większej klęski od nierządu: / On gubi miasta, on domy rozburza, / On wśród szeregów roznieca ucieczkę.

Nad szczęścia błysk, co złudą mar,
Najwyższy skarb - rozumu dar.
A wyzwie ten niechybny sąd.
Kto bogów lży i wali rząd.
I ześlą oni swą zemstę i kary.
Na pychę słowa w człowieku,
I w klęsk odmęcie - rozumu i miary.
W późnym nauczą go wieku.

Bo nie ma gorszej dla ludzi potęgi jak pieniądz: on to i miasta rozburza, on wypiera z zagród i domu, on prawe dusze krzywdzi i popycha.

(...) najwyższym darem łaski bogów
Jest niewątpliwie u człowieka rozum.