Cytaty irlańdzkich poetów

Złamane serce doczekuje się dzisiaj wielu wydań.

Mam wiele pięknych kwiatów - zwykł był mawiać - ale dzieci - to najpiękniejsze kwiaty.

Chcę zawsze wszystko wiedzieć o nowych przyjaciołach, a nic o starych.

Czy to sama próżność popchnęła go do dobrego uczynku? Czy może pragnienie nowych wrażeń, jak z szyderczym uśmieszkiem zasugerował lord Henry? A może chęć odegrania pewnej roli, co skłania nas do działań piękniejszych od nas samych? A może wszystkie trzy rzeczy naraz?

I niech tylko człowiek się zamyśli, zaraz cały się staje nosem albo czołem, lub czymśkolwiek innym szpetnym. Spójrz tylko na ludzi pracujących z powodzeniem w jakimś uczonym zawodzie. Jacyż brzydcy!

W zasadzie myślę, że są całkiem nieznośni. Geniusze bardzo dużo mówią, nieprawdaż? Cóż za zły nawyk! I zawsze myślą o sobie, kiedy ja chcę, żeby myśleli o mnie!

To miłe uczucie być wyczekiwanym.

Aktorzy są tak szczęśliwi! Mogą wybierać, czy mają wystąpić w tragedii, czy w komedii, czy cierpieć, czy się weselić, śmiać się czy wylewać łzy. Mężczyźni i kobiety muszą najczęściej występować w rolach, do których nie mają kwalifikacji. Guildensternowie grają nam Hamleta, a Hamleci muszą błaznować jak książę Hal. Świat jest sceną, na której idą źle obstawione sztuki.

Nauczyłem się kochać sekrety. Chyba już tylko one mogą przydać naszemu współczesnemu życiu tajemniczości i cudowności. Najzwyklejsze rzeczy nabywają uroku, kiedy je zataić. Kiedy teraz wyjeżdżam z Londynu, nikomu ze znajomych nie mówię, dokąd się udaję. Gdybym to zrobił, straciłbym całą przyjemność. Przyznaję, to durny nawyk, ale mam wrażenie, że w ten sposób czyni się życie bardziej romantycznym.

- Grzech - powiedział - to jedyna rzecz, dla której warto żyć.

W Izbie Gmin nie ma nikogo, kogo by warto malować, chociaż niejednego przydałoby się wybielić.

- Mój drogi Geraldzie - rzekłem - kobiety istnieją po to, aby je kochano, a nie po to, by je rozumiano.

(piękność) Książętami czyni tych, co ją posiadają.

Artysta jest twórcą piękna.
Objawić sztukę, ukrywać artystę - oto cel sztuki.
Krytykiem jest ten, kto swe własne wrażenia piękna umie w odmiennej wyrazić formie, nowy im nadać kształt.
Zarówno najwyższa, jak najniższa forma krytyki jest pewnego rodzaju autobiografią.

Kobieta jest zupełnie zadowolona, dopóki się jej udaje wyglądać o dziesięć lat młodziej od własnej córki.

Nasze babki malowały się, by prowadzić świetne rozmowy. Róż i dowcip szły w parzę.

Nieładne kobiety są bardzo użyteczne. Jeśli chcesz zdobyć opinię porządnego człowieka, to wystarczy jednej z nich podać ramię i poprowadzić ją do stołu.

W dzisiejszych czasach spotyka się tylu zarozumialców pretendujących do dobroci, że moim zdaniem - ten, kto się uważa za złego, jest w gruncie rzeczy raczej subtelny i skromny.

Moim zdaniem, najwyższą niemoralnością dla człowieka kulturalnego jest przystosowanie się do kryteriów swej epoki.
- Ale nie sądzisz, Harry, że człowiek żyjący wyłącznie dla siebie strasznie drogo za to płaci?- wtrącił malarz.

Zdaje mi się jednak, że opuściła mnie namiętność i zapomniałem, czym jest pragnienie. Zbyt się koncentruje w sobie samym. Własna moja osobowość stała mi się ciężarem.