Cytaty amerykańskich poetów

Budząc się z najgłębszego snu zrywamy pajęczą tkankę jakiegoś marzenia. Ale w chwilę później (...) nie przypominamy już sobie, żeśmy śnili.

Oboje dziećmi byliśmy tam
Nad brzegiem, gdzie ocean grzmi;
Lecz jak my się kochali, snadź nie kocha Bóg sam,
Ja i moja Annabel Lee.

Szarpię okno - nic! - a potem z wielkim szumem i trzepotem
Kruk postawny wszedł do środka, zwiastun dawnych, świętych dni.
Ni dzień dobry, ni ukłonu, tylko wzleciał bez pardonu,
Jakby był u siebie w domu, nad komnaty mojej drzwi.
Na Pallady siadł popiersiu, które strzegło moich drzwi.
Przyszedł, wzleciał, siadł i tkwi.

Niepodzielnie zawładły wszystkim Mór Czerwony, zgnilizna i ciemność.

Któż, popełniając czyn niedorzeczny lub nikczemny, nie dziwił się po stokroć tej prostej oczywistości, iż wiedział, że winien go był nie popełniać? Czyż pomimo doskonałości
naszego rozsądku nie mamy nieustannych zakusów do naruszania tego, co jest Prawem, dla tej po prostu przyczyny, iż wiemy właśnie, że Jest to — Prawo?

Lecz jako w świecie etycznym złe jest wynikiem dobrego, tak samo w świecie rzeczywistym z radości rodzą się bóle. Albo wspomnienie minionego szczęścia rozpaczą napełnia dzień dzisiejszy, albo męka, która się staje, ród swój wywodzi od uniesień, które stać się mogły.

Z dnia na dzień stawałem się coraz pochmurniejszy, coraz skorszy do gniewów, coraz obojętniejszy na uczucia innych ludzi.

Skoro jednak mam jutro umrzeć, pragnę dzisiaj ulżyć swojej duszy.

W niesamolubnym i ofiarnym przywiązaniu zwierzęcia jest coś, co wnika wprost do serca, które często miało sposobność doświadczyć, czym jest nędzna przyjaźń i nikła jak pajęczyna trwałość uczuć tylko ludzkich.

Jąłem rozumować, iż człowiek jest istnym niewolnikiem swych nawyków i że mnóstwo szczegółów powszedniego tryby jego istnienia wydaję się czymś istotnie ważnym, jest zaś nim o tyle, o ile niezbędnym uczyniło je przyzwyczajenie." - "Nieporównana przygoda niejakiego Hansa Pfaala

- Na miłość Boga! Prędzej - prędzej! Pogrążcie mnie we śnie! - Lub prędzej - zbudźcie mnie! Toć mówię wam, żem martwy!

Atoli podobnie jak w etyce zło wynika z dobrego, tak samo w rzeczywistości smętek poczyna się z wesela. Albo wspomnienie minionego szczęścia stanowi żałość dnia dzisiejszego, albo też rozpacz teraźniejsza bierze swój początek z ekstazy, która być mogła.

Niewiele jest osób, nawet śród najspokojniejszych myślicieli, które by w pewnych razach nie ulegały przypływom nieuchwytnej, lecz niemniej wstrząsającej do rdzenia, połowicznej wiary w rzeczy nadprzyrodzone, gdy jakiś zbieg okoliczności przybierze tak osobliwy na pozór charakter, że intelekt nie może pogodzić się z wnioskiem, jakoby to był tylko zbieg okoliczności.

Zjawiska rzeczywistości potrącały o mnie jak sny i tylko jako sny, podczas gdy szaleńcze pomysły z krainy snów stały się w zamian nie tylko strawą mego codziennego istnienia, lecz stanowczo jedynym i całkowitym istnieniem w samym sobie.

Niech pan nie ufa temu, co pan słyszy, a tylko w połowie polega na tym, co pan widzi. - "System doktora Smoły i profesora Pierza"

Siłą rozumu próbowałem zwalczyć nasilający się niepokój, lecz ogarniało mnie coraz silniejsze drżenie, a serce przygniatał inkub nieuzasadnionego lęku.

Czy żart nie potrafi ranić doskonale?

Tak to bywa, gdy ktoś chce być za głęboki. Prawda nie zawsze znajduję się w studni. (...) Prawdy szuka się w dolinach, ale znajduję się na wysokościach gór. - "Zabójstwo przy rue Morgue"

Umrzeć ze śmiechem na ustach to z pewnością najchwalebniejszy ze wszystkich chwalebnych rodzajów śmierci.

W sercu ludzi najbardziej nieczułych są struny, które lada dotyk porusza.