Cytaty pisarzy fantasy

...dla krzywego spojrzenia prawda może mieć wstrętne oblicze.

...w niczym jednak wyraźniej nie objawia się potęga Władcy Ciemności niż w poróżnieniu tych, którzy są przeciw niemu.

Wolę jedno życie z Tobą niż samotność przez wszystkie ery tego świata.

Szczerego serca nikt nie odtrąci.

No cóż, trzeba przyznać, że moje położenie jest beznadziejne jak przymrozek na wiosnę.

Drzewa, trawy, wszystko, co rośnie i żyje na tej ziemi, samo do siebie tylko należy.

Nawet bowiem najmądrzejszy nie wszystko wie.

Nigdy nie ufaj swojej głowie, bo to najmniej udana część twego ciała.

- A gdzie znajdę odwagę? Tego najbardziej mi trzeba.
- Odwagę znajduje się w najmniej spodziewanych miejscach. Bądź dobrej myśli! A teraz idź spać.

- Nie zmierzyliście bowiem jeszcze męstwa swoich serc i nie możecie przewidzieć, co każdego z was spotka w tej wędrówce.
- Przeniewiercą jest, kto porzuca towarzyszy, gdy ciemności zastępują drogę - odezwał się Gimli.
- Może - odpowiedział Elrond - lecz niech nie ślubuje przebrnąć przez ciemności nocy, kto nie widział jeszcze nawet zmroku.
- Przysięga utwierdziłaby chwiejne serca - rzekł Gimli.
- Albo też by jest złamała - odparł Elrond.

Mądry człowiek mówi tylko o tym,na czym się zna.

Są zadania, które lepiej podjąć, niż odrzucić, choćby u ich kresu czekała zguba.

Dawniej myślałem, że dzielni bohaterowie legend specjalnie owych przygód szukali, że ich pragnęli, bo są ciekawe, a zwykłe życie bywa trochę nudne, że uprawiali je, że tak powiem, dla rozrywki. Ale w tych legendach, które mają głębszy sens i pozostają w pamięci, prawda wygląda inaczej. Bohaterów zwykle los, mimo ich woli wciąga w przygodę...

Nazywam się Aragorn, syn Arathorna, i będę was bronił, choćby za cenę życia.

Lecz tak właśnie bywa z czynami, które obracają koła świata: dokonują ich małe ręce, na małych spada ten obowiązek, gdy oczy wielkich zwrócone są w inna stronę.

Kiedy jest najciemniej, wtedy błyska znów nadzieja.

A droga wiedzie w przód i w przód
Choć zaczęła się tuż za progiem –
I w dal przede mną mknie na wschód,
A ja wciąż za nią – tak jak mogę…
Skorymi stopy za nią w ślad –
Aż w szerszą się rozpłynie drogę,
Gdzie strumień licznych dróg już wpadł…
A potem dokąd? – rzec nie mogę.

Mawiał często, że jest tylko jedna jedyna droga i że jest jak wielka rzeka: źródło tryska spod każdych drzwi, a każda ścieżka stanowi jej dopływ.

-Niestety, są rany, które nigdy się całkowicie nie goją -powiedział Gandalf.
-Obawiam się, że moja rana do takich należy -odparł Frodo. -Nie ma w gruncie rzeczy powrotu. Może nawet dojadę do Shire'u, ale nic już nie będzie takie jak dawniej, bo ja jestem inny. Skaleczyły mnie sztylet, jadowite żądło, ostre zęby, długo dźwigane brzemię. Gdzie znajdę spoczynek?
Gandalf nie odpowiedział.

Myślę, że najlepiej jest, kiedy się po prostu kocha to, do czego serce samo od urodzenia ciągnie.