Gniew

Gniew zawsze zostawia po sobie wiele pustego miejsca, w które natychmiast, jak powódź, wlewa się smutek i płynie wielką rzeką, bez początku i końca. Łzy, znowu odnowiły się ich źródła.

Czasami gdy człowiek doświadcza gniewu, wszystko wydaje się oczywiste i proste. Gniew zaprowadza porządek, pokazuje świat w oczywistym skrócie, w gniewie powraca też dar jasności widzenia, o który trudno w innych stanach.

Gniew zawsze pozostawia po sobie wiele pustego miejsca, w które natychmiast, jak powódź, wlewa się smutek i płynie wielką rzeką, bez początku i końca.

Płomień gniewu opada, powoli przygasa. Rany się goją. Kiedy jednak pozwalasz, żeby tak się stało, umiera też część twojej duszy.

Gniew to marnowanie energii. Gniew mąci umysł, uniemożliwia racjonalne myślenie.

Gniew kochanków odnawia siłę miłości.

W dobrym człowieku gniew szybko mija.

Cokolwiek zaczyna się od gniewu, kończy się wstydem.

Gniew jest zaczynem niedorzeczności.

Każdy czyn dokonany w gniewie jest skazany na klęskę.